Artykuły

Czas na zaawansowaną współpracę Arduino z oscyloskopem, a więc na wykorzystanie wspomnianemu ostatnio wejścia X. Po to był nam potrzebny drugi filtr. Z pinu 10 wyjdziemy z sygnałem prosto na to wejście. Na panelu oscyloskopu musimy jeszcze wyłączyć generator lokalny i przekierować wejście wzmacniacza odchylania poziomego na owo wejście X.

Dziś podłączymy Arduino do oscyloskopu, ale nie po to, by oglądać przebiegi, choć… właściwie będziemy oglądać przebiegi. Zacznijmy jednak od tego, że oscyloskop to fascynujące urządzenie, które pozwala zobaczyć prąd elektryczny – że tak trochę alegorycznie określę, do czego służy. I poniekąd to prawda, oscyloskopu używa się do oglądania zmieniających się napięć, często w formie „czasowej lupy”, pozwalającej obejrzeć kształt napięć przemiennych o dużych częstotliwościach. Dziś jednak będę chciał spojrzeć na to narzędzie z zupełnie innej strony. Otóż skoro na ekranie oscyloskopu można zobaczyć przebiegi jakimi one są, czy nie da się na odwrót? To znaczy wygenerować takie przebiegi, by wyglądały jak konkretne grafiki, obrazy, teksty i cyfry, a nawet animacje? Oczywiście, że jest to możliwe, a do tego celu należy wykorzystać wejście, zwykle leżące odłogiem.

Czas na wersję finałową zamka szyfrowego, która będzie już w pełni funkcjonalna. Ta wersja jednak także będzie się nieco różnić od spotykanych seryjnie rozwiązań, konkretnie – innym podejściem do zapisywania hasła użytkownika. Wykorzystam w tym celu osobny pin, którego zwarcie – w moim przypadku do stanu wysokiego – wymusi natychmiastową zmianę hasła. Przełącznik ten należy ukryć przed dostępem z zewnątrz

Po długim wstępie związanym z obsługą klawiatury matrycowej przechodzimy do sedna, czyli właściwego zamka szyfrowego. I znowu zaczniemy od rozwiązania najprostszego, użytecznego jednak w pełni. Napiszemy pierwszą wersję zamka, która będzie pozbawiona możliwości zmiany kodu bez przeprogramowania kontrolera. Oznacza to, że jeśli będziemy chcieli zmienić szyfr, będzie potrzebny notebook i gniazdko USB – w praktyce ukryte albo znajdujące się wewnątrz chronionego pomieszczenia czy sejfu. Nie nadaje się więc to rozwiązanie dla zastosowań komercyjnych, gdy klucz jest przyznawany czasowo różnym osobom, ale jeśli będziemy chcieli tak chronić naszą tylko przestrzeń – wystarczy

Kontynuując temat klawiatury matrycowej przyjrzyjmy się zmiennym konfigurującym zachowanie się biblioteki keypad.h I tak, jeśli użylibyśmy jakiejś mało precyzyjnej klawiatury, dającej wielokrotne odczyty na skutek niepewnych styków, możemy wydłużyć blokadę na stany przejściowe. Używa się do tego poniższej instrukcji

Postanowiłem zbudować zamek szyfrowy – ale najpierw dokładniej przyjrzymy się jednemu z elementów, który pojawia się w takich konstrukcjach: klawiaturze. Zamki szyfrowe i nie tylko one, są kojarzone z klawiaturką, na której wystukujemy kod, otwierając drzwi, bramę albo schowek. Klawiatury najczęściej zawierają dziesięć przycisków numerycznych i dwa dodatkowe. Jeden zwykle otwiera zamek po wpisaniu kodu, drugi – cofa pomylone znaki. Zanim zabierzemy się do samego zamka, pobawimy się klawiaturą jako taką, bo to pożyteczny element, który można wykorzystywać w wielu różnych projektach

Mając wiedzę z poprzedniego artykułu, moglibyśmy już napisać właściwy szkic, jednak system zastawił na nas pułapkę. Gdy akurat czujnik ustawi się w pozycji pomiędzy, może dojść do niekontrolowanego przełączania się odczytów i naliczą nam się litry, choć nic nie będzie kapać. Brakuje tak zwanej histerezy. Można to zrobić elektronicznie, ale od czego mamy Arduino?

Od razu napiszę: to wszystko można kupić i to w najróżniejszych kombinacjach. Ale nasza seria to klasyczne: zrób to sam, bardzo dosłownie, bo staram się nie przedstawiać kompletnych projektów, a sposoby, by szczegóły każdy już dopracował sobie do własnych potrzeb. Tak więc rozważania w tym artykule będą dotyczyć ogólnie przeniesienia informacji o zużyciu wody – z wodomierza do świata elektroniki. A co będzie potem – to już niech każdy użyje własnej wyobraźni. Ja oczywiście przedstawię rozwiązanie startowe, ale po kolei.

Nasze zabawy w tworzenie plików i ich edycję mają ciemną stronę: nieumiejętnie wdrożone mogą szybko doprowadzić do zużycia i w rezultacie uszkodzenia karty. Jak się przed tym ustrzec? Poznajmy dwa przykłady: zły i dobry

Czas na operacje wewnątrz plików. W końcu dotąd uprawialiśmy sztukę dla sztuki, pliki to nośniki danych i teraz te dane stworzymy, a potem je odczytamy.