176.png

LoRa jest bezprzewodowym protokołem przesyłania danych o fascynujących właściwościach: zasięg może sięgać kilometrów, a pobór prądu jest tak mały, że nawet niewielka litowa bateria wystarcza na lata. Nic za darmo, szybkość pracy jest marna i w praktyce wystarcza typowym zastosowaniem IoT ograniczonym do sterowań. Innymi słowy, obrazu tym nie prześlemy, ale już polecenia na przykład otwarcia drzwi garażowych – jak najbardziej.<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://projecthub.arduino.cc/devansh_tangri/lora-powered-garage-door-model-using-esp32-and-rylr988-72af3d?utm_source=segment&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=weekly-newsletter">W opracowaniu</a> użyto modułów RYLR998, które mogą pracować na dystansie od kilometra nawet do piętnastu przy szybkości maksymalnej 115 kb. Nadają się świetnie do zastosowań w środowisku, w którym brakuje dostępności WiFi, BT ma zbyt słaby zasięg, a podczerwień jest niepraktyczna. Projekt ma charakter użyteczno-edukacyjny, a samo programowe wdrożenie sterowania protokołem jest wyjątkowo proste dzięki użyciu bibliotek. Elementy związane z LoRa za jakiś czas znajdą w serii artykułów poświęconych zagadnieniu.

LoRa jest bezprzewodowym protokołem przesyłania danych o fascynujących właściwościach: zasięg może sięgać kilometrów, a pobór prądu jest tak mały, że nawet niewielka litowa bateria wystarcza na lata. Nic za darmo, szybkość pracy jest marna i w praktyce wystarcza typowym zastosowaniem IoT ograniczonym do sterowań. Innymi słowy, obrazu tym nie prześlemy, ale już polecenia na przykład otwarcia drzwi garażowych – jak najbardziej.

Sterowanie bramą za pomocą protokołu LoRa

173.png

Aparat fotograficzny to nie tylko przyjemność uwieczniania wycieczek czy urodzin, ale też narzędzie inspekcyjne. Zapewne każdy, kto wypożyczał samochód, zna procedurę: najlepiej zrobić serię zdjęć, by potem nie negocjować opłat za jakąś rysę, która była tam już wcześniej, ale na którą może nas naciągnąć nieuczciwy właściciel interesu. Kamerę inspekcyjną zbudowano <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://github.com/avazqueznj/brick1">w tym projekcie</a> i jej głównym zadaniem jest robienie serii powtarzających się ujęć, ustalonej wcześniej według pewnego algorytmu, sortowanie owych zdjęć i wysyłanie do aplikacji, która zarządza flotą pojazdów.Teoretycznie da się tak ze smartfonem, lecz tutaj można zapanować nad wszystkim, łącznie z rozpoznawaniem właściwego kadru. To właśnie dla powtarzających się, nużących czynności wszelka automatyka przyspiesza pracę i niweluje pomyłki. System bazuje na Arduino GIGA R1 WiFi i grafice GIGA Display pracującej z kamerą ArduCam Mini oraz czytniku RFID.

Aparat fotograficzny to nie tylko przyjemność uwieczniania wycieczek czy urodzin, ale też narzędzie inspekcyjne. Zapewne każdy, kto wypożyczał samochód, zna procedurę: najlepiej zrobić serię zdjęć, by potem nie negocjować opłat za jakąś rysę, która była tam już wcześniej, ale na którą może nas naciągnąć nieuczciwy właściciel interesu. Kamerę inspekcyjną zbudowano <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://github.com/avazqueznj/brick1">w tym projekcie</a> i jej głównym zadaniem jest robienie serii powtarzających się ujęć, ustalonej wcześniej według pewnego algorytmu, sortowanie owych zdjęć i wysyłanie do aplikacji, która zarządza flotą pojazdów.

Inteligentny aparat

174.png

Najogólniej, w świecie automatyki nierozległej, że tak powiem, panują dwie szkoły: jedna to centralizacja, czyli zwykle jeden układ sterujący peryferiami, najczęściej jedynie wykonawczymi. Dopóki projekt jest względnie spójny, jest to podejście wygodne i szybsze w realizacji pod względem sprzętowym. Drugi koncept polega na wieloprocesorowości, czyli tworzeniu inteligentnych peryferiów i delegowania do każdego bloku wraz z elementami wykonawczymi także kontrolera. Wówczas centralny sterownik, albo nawet ich sieć, porozumiewa się z takimi blokami w sposób optymalny, przede wszystkim niekrytyczny czasowo, co może mieć znaczenie tam, gdzie przestoje milisekundowe mogą doprowadzić do szkód.<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.instructables.com/Zeno-the-Trash-Handling-Robot/">W tym projekcie</a> tak właśnie uczyniono, choć akurat nie jest to projekt krytyczny. Urządzenie do zbierania śmieci zawiera aż 11 płytek Arduino, ale potrafi rozpoznawać głos i widzi otoczenie. Dwie kamery rozpoznają odpady, kosze na śmieci i różne problemy na drodze, w tym – ludzi. Pięć czujników zbliżeniowych zaś pozwala omijać przeszkody. Robot może być przywołany, przejąć przedmiot do wyrzucenia i udać się z nim w miejsce przeznaczone dla odpadów. Oczywiście mamy tutaj koła, chwytak i to wszystko, co powinien mieć przyzwoity robot. Ze względu na koncepcję – wieloprocesorowość – warto przyjrzeć się projektowi.

Najogólniej, w świecie automatyki nierozległej, że tak powiem, panują dwie szkoły: jedna to centralizacja, czyli zwykle jeden układ sterujący peryferiami, najczęściej jedynie wykonawczymi. Dopóki projekt jest względnie spójny, jest to podejście wygodne i szybsze w realizacji pod względem sprzętowym. Drugi koncept polega na wieloprocesorowości, czyli tworzeniu inteligentnych peryferiów i delegowania do każdego bloku wraz z elementami wykonawczymi także kontrolera. Wówczas centralny sterownik, albo nawet ich sieć, porozumiewa się z takimi blokami w sposób optymalny, przede wszystkim niekrytyczny czasowo, co może mieć znaczenie tam, gdzie przestoje milisekundowe mogą doprowadzić do szkód.

Zespół kontrolerów w urządzeniu zbierającym śmieci

172.png

Arduinowy kurnik? A jednak jest to zupełnie poważny projekt, wykorzystujący nowinkę, czyli Arduino Q. Po co i do czego tak zaawansowana wersja płytki? Otóż tym razem nie mamy prostego układu wspomagającego hodowlę, a mocno już zaawansowany, wykorzystujący także elementy rozpoznawania obrazu i dźwięku. Implementacja owego kurnika obejmuje:<ul><li>Sterowanie drzwiami umożliwiającymi oddzielenie kur od świata zewnętrznego nocą i wypuszczenie ich na światło słoneczne w ciągu dnia.</li><li>System karmienia i dystrybucji pasz.</li><li>Monitorowanie otoczenia z wykrywaniem intruzów, w tym – drapieżników.</li><li>Wykrywanie dźwięków charakterystycznych dla drapieżników.</li><li>System kontroli i sterowania temperaturą.</li><li>Monitoring zdalny i integrację z IoT</li><li>Modułowość i zaprojektowanie systemu ze względu na niezawodność i łatwy, szybki serwis.</li></ul>Całość jest w pełni użytecznym systemem, zaprojektowanym pod względem użyteczności i bardzo dobrze opisanym. Zainteresowanych zapraszam <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://projecthub.arduino.cc/shebinjosejacob/smart-coop-20-787f34?utm_source=segment&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=weekly-newsletter">tutaj</a> i nie tylko właścicieli stadka kur, bo na podstawie tych rozwiązań można nauczyć się projektowania automatyki użytkowej jako takiej.

Arduinowy kurnik? A jednak jest to zupełnie poważny projekt, wykorzystujący nowinkę, czyli Arduino Q. Po co i do czego tak zaawansowana wersja płytki? Otóż tym razem nie mamy prostego układu wspomagającego hodowlę, a mocno już zaawansowany, wykorzystujący także elementy rozpoznawania obrazu i dźwięku. Implementacja owego kurnika obejmuje:

Kurnik z Arduino

171.png

Z pewnością wielu słyszało o autonomicznych odkurzaczach, a niejeden taki posiada. Podwaliny tej technologii stworzyła Roomba i często owe pełzające w rytm własnych zasad odkurzacze tak nazywamy, niezależnie od tego, kto je zaprojektował i wyprodukował. Na pewno jest to świetny przykład robotyki praktycznej i jedyny problem dla nas – konstruktorów – to tajemnica jego działania, czy raczej algorytmów, którymi się posługuje. Na świecie oczywiście łamie się te zasady, przejmując system jak również wykorzystuje się sam sprzęt, implementując własne systemy zarządzania i sterowania. Co by nie mówić, mamy tu kompletnego robota, przeznaczonego do długotrwałej pracy w ciężkich warunkach, bo od premiery pierwszych egzemplarzy minęło już sporo lat, a wiele z nich pracuje do dziś.Na stronie pewnego <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.youtube.com/watch?v=yivvNzgzQ5c">projektu</a> wykorzystano podwozie takiego odkurzacza, tworząc od nowa całą resztę, już zgodną z zamysłem projektanta. Możemy się przyjrzeć jego działaniom, inspirując się podczas tworzenia własnych rozwiązań. W końcu jeżdżący, widzący i słyszący świat odkurzacz wcale nie musi nim być. Może na przykład podawać różne przedmioty, może dokonywać inspekcji całkiem rozległych terenów, może tyle ile może wyobraźnia człowieka. A ponieważ odkurzacze takie już wyeksploatowane czy uszkodzone są powszechnie dostępne za grosze, okazuje się, że powstał jeszcze jeden rynek taniej automatyki do zastosowań własnych.

Z pewnością wielu słyszało o autonomicznych odkurzaczach, a niejeden taki posiada. Podwaliny tej technologii stworzyła Roomba i często owe pełzające w rytm własnych zasad odkurzacze tak nazywamy, niezależnie od tego, kto je zaprojektował i wyprodukował. Na pewno jest to świetny przykład robotyki praktycznej i jedyny problem dla nas – konstruktorów – to tajemnica jego działania, czy raczej algorytmów, którymi się posługuje. Na świecie oczywiście łamie się te zasady, przejmując system jak również wykorzystuje się sam sprzęt, implementując własne systemy zarządzania i sterowania. Co by nie mówić, mamy tu kompletnego robota, przeznaczonego do długotrwałej pracy w ciężkich warunkach, bo od premiery pierwszych egzemplarzy minęło już sporo lat, a wiele z nich pracuje do dziś.

Robot z robota, czyli przerabiamy odkurzacz

170.png

Jednym ze znanych i często przytaczanych przykładów działań, z którymi radzi sobie Arduino trzydziestodwubitowe, a nie radzi ośmiobitowe, jest rozpoznawanie obrazu. Zwykle się o tym pisze, ale rzadko daje konkretne przykłady, a jeśli w ogóle, dotyczą one jakichś mało fascynujących elementów będących częścią dużych systemów produkcyjnych czy przemysłowych w ogóle.W projekcie BirdFeedR zaimplementowano ów mechanizm do detekcji ptaków i wiewiórek. Po co? Kto zajmuje się dokarmianiem jednych i drugich z pewnością zauważył, że o ile ptaki raczej zachowują umiar, wiewiórki potrafią z karmnika wynieść wszystko i zachomikować gdzieś w sobie tylko znanych miejscach (dlaczego nie zawiewiórkować? :) Projektant systemu dokarmiania w oparciu o Arduino Q zbudował karmnik, który wydaje ziarenka czy jakiekolwiek ptasie przysmaki wyłącznie ptakom, analizując obraz z kamery USB spiętej z platformą i to jedynie w oparciu o przykładowy szkic Detect Objects on Camera korzystający z biblioteki Video Object Detection Brick, która znowu jest częścią całego systemu FOMO (Faster Objects, More Objects) firmy Edge Impulse. Pokładowy kontroler otrzymuje informację od mikroprocesora i zajmuje się już typową arduinową resztą, a więc steruje serwomechanizmem. Oczywiście sam projekt ma charakter edukacyjny, ale nie do końca; dla miłośników przyrody może być całkiem użyteczny. Więcej o projekcie <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.hackster.io/ishotjr/birdfeedr-the-bird-only-feeder-powered-by-arduino-uno-q-2c3259">tutaj.</a>

Jednym ze znanych i często przytaczanych przykładów działań, z którymi radzi sobie Arduino trzydziestodwubitowe, a nie radzi ośmiobitowe, jest rozpoznawanie obrazu. Zwykle się o tym pisze, ale rzadko daje konkretne przykłady, a jeśli w ogóle, dotyczą one jakichś mało fascynujących elementów będących częścią dużych systemów produkcyjnych czy przemysłowych w ogóle.

Rozpoznawanie obrazu na wesoło

169.png

Bardzo lubię ożywiać różnego rodzaju wyświetlacze retro i kilka takich projektów już prezentowałem. Zabawę tę lubią także inni miłośnicy Arduino i jeden z projektów możemy znaleźć pod tym adresem: <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://blog.arduino.cc/2026/04/07/an-arduino-gives-this-quirky-old-led-display-a-new-life">https://blog.arduino.cc/2026/04/07/an-arduino-gives-this-quirky-old-led-display-a-new-life</a>Użyto tam klasycznego wyświetlacza dużych rozmiarów, zbudowanych z czerwonych diod o średnicy 5 mm. Były i są one nadal popularne jako nośniki reklamy czy informacyjne. Produkowane lata temu miały ograniczone możliwości programowania treści do lokalnej klawiatury tylko i niewielką pojemność danych, jak również zamknięcie generatora znaków do zbioru fabrycznego. Podmiana jednostki sterującej na Arduino z funkcją WiFi nie tylko pozwoliła generować dowolne znaki i grafiki, ale przede wszystkim dała dostęp zdalny do wyświetlacza, choćby z drugiego końca świata.W bardziej zaawansowanej odsłonie takich przeróbek istnieje możliwość zmiany wypełnienia każdej z diod, co daje dostęp do jasności, znakomicie podbijającej pozorną rozdzielczość takiego w gruncie rzeczy marnego wyświetlacza, co widać dobrze w fabrycznym demie wyświetlanym na matrycy Arduino Q.

Bardzo lubię ożywiać różnego rodzaju wyświetlacze retro i kilka takich projektów już prezentowałem. Zabawę tę lubią także inni miłośnicy Arduino i jeden z projektów możemy znaleźć pod tym adresem: <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://blog.arduino.cc/2026/04/07/an-arduino-gives-this-quirky-old-led-display-a-new-life">https://blog.arduino.cc/2026/04/07/an-arduino-gives-this-quirky-old-led-display-a-new-life</a>

Nowe życie wyświetlacza

168.png

Społeczność Arduino zaprezentowała kolejny, ciekawy przykład robota kroczącego wraz z całą dokumentacją. Jest więc okazja zbudować sobie jego kopię. Bazuje na Arduino Q i został wyposażony w cztery nogi, sterowane ośmioma serwami. Nietypowo, zamiast szeregu czujników użyto tutaj symulacji ruchów wziętych wprost z przyrody, ze świata zwierząt. Odtwarzane są za pomocą funkcji trygonometrycznych, dających świetne przybliżenia naturalnych ruchów krabów czy podobnych zwierząt, a szybki kontroler nie ma problemu z obliczeniami prowadzonymi równocześnie dla wszystkich ośmiu serw.Urządzenie pracuje oczywiście bezprzewodowo, przez WiFi i zasilane jest baterią. Waży 300 gramów i mierzy około 15 cm. Na obecnym etapie opracowano 11 elementów ruchu, takich jak poruszanie się w wybranym kierunku, skręcanie, obracanie, przysiad, pochylanie itp. Tak oryginalne podejście do problemu ruchu, z perspektywy biologii, daje świetne rezultaty, dlatego polecam obejrzenie filmu z linku projektu: <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://projecthub.arduino.cc/aplux/minikame-quadruped-robot-a-desktop-robot-building-tutorial-from-scratch-439e7e">https://projecthub.arduino.cc/aplux/minikame-quadruped-robot-a-desktop-robot-building-tutorial-from-scratch-439e7e</a>

Społeczność Arduino zaprezentowała kolejny, ciekawy przykład robota kroczącego wraz z całą dokumentacją. Jest więc okazja zbudować sobie jego kopię. Bazuje na Arduino Q i został wyposażony w cztery nogi, sterowane ośmioma serwami. Nietypowo, zamiast szeregu czujników użyto tutaj symulacji ruchów wziętych wprost z przyrody, ze świata zwierząt. Odtwarzane są za pomocą funkcji trygonometrycznych, dających świetne przybliżenia naturalnych ruchów krabów czy podobnych zwierząt, a szybki kontroler nie ma problemu z obliczeniami prowadzonymi równocześnie dla wszystkich ośmiu serw.

Kolejny robot, ale inny

167.png

Podczas gdy społeczność elektroników w naszym kraju często z lekceważeniem podchodzi do tematu Arduino, w czasie ostatnio odbywających się Dni Arduino, w Wietnamie na czterech uniwersytetach jednocześnie zorganizowano zajęcia dla ponad tysiąca studentów, zaznajamiając ich z tematem, z którym wielu spotkało się pierwszy raz w życiu. Oprócz typowych zajęć informujących o idei i wyjaśniających czym jest Arduino, był też czas dla ćwiczeń praktycznych, podczas których głównym zadaniem było zbudowanie urządzenia monitorującego pomiar tętna i poziomu saturacji krwi. Wybranie takich przykładów zamiast nudnego migania diodami uświadamiało rzeczywistą wartość idei i jej potencjał.Skupiono się również na możliwości wykorzystania sztucznej inteligencji w edukacji, która okazuje się być świetnym nauczycielem, tym bardziej, że skala jest tu zupełnie inna niż w przypadku dużych aplikacji i już dziś wyniki współpracy człowieka i AI są obiecujące. Podkreślano jednak, iż takiej współpracy trzeba się nauczyć, nie traktując AI jak generatora gotowych rozwiązań, a raczej jak partnera, który realizuje za człowieka mniej ciekawe, a uciążliwe etapy, dając czas dla opracowania konceptu i doszlifowania gotowego projektu w zakresie często niedocenianym: ergonomii, niezawodności, a nawet ceny gotowego projektu.

Podczas gdy społeczność elektroników w naszym kraju często z lekceważeniem podchodzi do tematu Arduino, w czasie ostatnio odbywających się Dni Arduino, w Wietnamie na czterech uniwersytetach jednocześnie zorganizowano zajęcia dla ponad tysiąca studentów, zaznajamiając ich z tematem, z którym wielu spotkało się pierwszy raz w życiu. Oprócz typowych zajęć informujących o idei i wyjaśniających czym jest Arduino, był też czas dla ćwiczeń praktycznych, podczas których głównym zadaniem było zbudowanie urządzenia monitorującego pomiar tętna i poziomu saturacji krwi. Wybranie takich przykładów zamiast nudnego migania diodami uświadamiało rzeczywistą wartość idei i jej potencjał.

Arduino w Wietnamie

166.png

Z pewnością Arduino może znaleźć mnóstwo zastosowań w rolnictwie – wszędzie tam, gdzie należy stworzyć interfejs zaprojektowany do konkretnej sytuacji, uwzględniający nieszablonowe rozwiązania bądź potrzeby. Przykładem w małej skali jest projekt prezentowany na oficjalnym portalu Arduino, gdzie to ośmiobitowe Arduino steruje ogrzewaniem i nawadnianiem, monitorując warunki, w których rozwijają się rośliny. Użyto tutaj następujących bloków:<ul><li>Zegara czasu rzeczywistego.</li><li>Czujnika PTC odczytującego temperaturę.</li><li>Przekaźnika zaworu wodnego, nawadniającego rośliny.</li><li>Czujnika dwutlenku węgla.</li><li>Pojemnościowego czujnika wilgotności gleby.</li><li>Przekaźnika układu ogrzewania wraz ze sterowaniem wentylatorem rozpraszającym ciepło.</li></ul>System umożliwia programowanie parametrów dla konkretnych rośli i tworzy raporty. Opierając się na takich projektach można stworzyć systemy dla dużych szklarni, stawiając na niezawodność i niezwłoczne wykrywanie awarii, które może ograniczyć poważne straty, zwłaszcza w okresach niskich temperatur czy suszy. Link do projektu: <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://projecthub.arduino.cc/mospak/glasshouse-core-de861d">https://projecthub.arduino.cc/mospak/glasshouse-core-de861d</a>

Z pewnością Arduino może znaleźć mnóstwo zastosowań w rolnictwie – wszędzie tam, gdzie należy stworzyć interfejs zaprojektowany do konkretnej sytuacji, uwzględniający nieszablonowe rozwiązania bądź potrzeby. Przykładem w małej skali jest projekt prezentowany na oficjalnym portalu Arduino, gdzie to ośmiobitowe Arduino steruje ogrzewaniem i nawadnianiem, monitorując warunki, w których rozwijają się rośliny. Użyto tutaj następujących bloków:

Arduino w szklarni

<a href="https://www.tme.eu/pl/details/tme-edu-ard-2/rozwiazania-kompatybilne-z-arduino/transfer-multisort-elektronik/">Sprawdź Tutaj</a>

Wiadomości

Przeglądaj wg kategorii

Nasi partnerzy