176.png

LoRa jest bezprzewodowym protokołem przesyłania danych o fascynujących właściwościach: zasięg może sięgać kilometrów, a pobór prądu jest tak mały, że nawet niewielka litowa bateria wystarcza na lata. Nic za darmo, szybkość pracy jest marna i w praktyce wystarcza typowym zastosowaniem IoT ograniczonym do sterowań. Innymi słowy, obrazu tym nie prześlemy, ale już polecenia na przykład otwarcia drzwi garażowych – jak najbardziej.<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://projecthub.arduino.cc/devansh_tangri/lora-powered-garage-door-model-using-esp32-and-rylr988-72af3d?utm_source=segment&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=weekly-newsletter">W opracowaniu</a> użyto modułów RYLR998, które mogą pracować na dystansie od kilometra nawet do piętnastu przy szybkości maksymalnej 115 kb. Nadają się świetnie do zastosowań w środowisku, w którym brakuje dostępności WiFi, BT ma zbyt słaby zasięg, a podczerwień jest niepraktyczna. Projekt ma charakter użyteczno-edukacyjny, a samo programowe wdrożenie sterowania protokołem jest wyjątkowo proste dzięki użyciu bibliotek. Elementy związane z LoRa za jakiś czas znajdą w serii artykułów poświęconych zagadnieniu.

LoRa jest bezprzewodowym protokołem przesyłania danych o fascynujących właściwościach: zasięg może sięgać kilometrów, a pobór prądu jest tak mały, że nawet niewielka litowa bateria wystarcza na lata. Nic za darmo, szybkość pracy jest marna i w praktyce wystarcza typowym zastosowaniem IoT ograniczonym do sterowań. Innymi słowy, obrazu tym nie prześlemy, ale już polecenia na przykład otwarcia drzwi garażowych – jak najbardziej.

Sterowanie bramą za pomocą protokołu LoRa

173.png

Aparat fotograficzny to nie tylko przyjemność uwieczniania wycieczek czy urodzin, ale też narzędzie inspekcyjne. Zapewne każdy, kto wypożyczał samochód, zna procedurę: najlepiej zrobić serię zdjęć, by potem nie negocjować opłat za jakąś rysę, która była tam już wcześniej, ale na którą może nas naciągnąć nieuczciwy właściciel interesu. Kamerę inspekcyjną zbudowano <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://github.com/avazqueznj/brick1">w tym projekcie</a> i jej głównym zadaniem jest robienie serii powtarzających się ujęć, ustalonej wcześniej według pewnego algorytmu, sortowanie owych zdjęć i wysyłanie do aplikacji, która zarządza flotą pojazdów.Teoretycznie da się tak ze smartfonem, lecz tutaj można zapanować nad wszystkim, łącznie z rozpoznawaniem właściwego kadru. To właśnie dla powtarzających się, nużących czynności wszelka automatyka przyspiesza pracę i niweluje pomyłki. System bazuje na Arduino GIGA R1 WiFi i grafice GIGA Display pracującej z kamerą ArduCam Mini oraz czytniku RFID.

Aparat fotograficzny to nie tylko przyjemność uwieczniania wycieczek czy urodzin, ale też narzędzie inspekcyjne. Zapewne każdy, kto wypożyczał samochód, zna procedurę: najlepiej zrobić serię zdjęć, by potem nie negocjować opłat za jakąś rysę, która była tam już wcześniej, ale na którą może nas naciągnąć nieuczciwy właściciel interesu. Kamerę inspekcyjną zbudowano <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://github.com/avazqueznj/brick1">w tym projekcie</a> i jej głównym zadaniem jest robienie serii powtarzających się ujęć, ustalonej wcześniej według pewnego algorytmu, sortowanie owych zdjęć i wysyłanie do aplikacji, która zarządza flotą pojazdów.

Inteligentny aparat

174.png

Najogólniej, w świecie automatyki nierozległej, że tak powiem, panują dwie szkoły: jedna to centralizacja, czyli zwykle jeden układ sterujący peryferiami, najczęściej jedynie wykonawczymi. Dopóki projekt jest względnie spójny, jest to podejście wygodne i szybsze w realizacji pod względem sprzętowym. Drugi koncept polega na wieloprocesorowości, czyli tworzeniu inteligentnych peryferiów i delegowania do każdego bloku wraz z elementami wykonawczymi także kontrolera. Wówczas centralny sterownik, albo nawet ich sieć, porozumiewa się z takimi blokami w sposób optymalny, przede wszystkim niekrytyczny czasowo, co może mieć znaczenie tam, gdzie przestoje milisekundowe mogą doprowadzić do szkód.<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.instructables.com/Zeno-the-Trash-Handling-Robot/">W tym projekcie</a> tak właśnie uczyniono, choć akurat nie jest to projekt krytyczny. Urządzenie do zbierania śmieci zawiera aż 11 płytek Arduino, ale potrafi rozpoznawać głos i widzi otoczenie. Dwie kamery rozpoznają odpady, kosze na śmieci i różne problemy na drodze, w tym – ludzi. Pięć czujników zbliżeniowych zaś pozwala omijać przeszkody. Robot może być przywołany, przejąć przedmiot do wyrzucenia i udać się z nim w miejsce przeznaczone dla odpadów. Oczywiście mamy tutaj koła, chwytak i to wszystko, co powinien mieć przyzwoity robot. Ze względu na koncepcję – wieloprocesorowość – warto przyjrzeć się projektowi.

Najogólniej, w świecie automatyki nierozległej, że tak powiem, panują dwie szkoły: jedna to centralizacja, czyli zwykle jeden układ sterujący peryferiami, najczęściej jedynie wykonawczymi. Dopóki projekt jest względnie spójny, jest to podejście wygodne i szybsze w realizacji pod względem sprzętowym. Drugi koncept polega na wieloprocesorowości, czyli tworzeniu inteligentnych peryferiów i delegowania do każdego bloku wraz z elementami wykonawczymi także kontrolera. Wówczas centralny sterownik, albo nawet ich sieć, porozumiewa się z takimi blokami w sposób optymalny, przede wszystkim niekrytyczny czasowo, co może mieć znaczenie tam, gdzie przestoje milisekundowe mogą doprowadzić do szkód.

Zespół kontrolerów w urządzeniu zbierającym śmieci

172.png

Arduinowy kurnik? A jednak jest to zupełnie poważny projekt, wykorzystujący nowinkę, czyli Arduino Q. Po co i do czego tak zaawansowana wersja płytki? Otóż tym razem nie mamy prostego układu wspomagającego hodowlę, a mocno już zaawansowany, wykorzystujący także elementy rozpoznawania obrazu i dźwięku. Implementacja owego kurnika obejmuje:<ul><li>Sterowanie drzwiami umożliwiającymi oddzielenie kur od świata zewnętrznego nocą i wypuszczenie ich na światło słoneczne w ciągu dnia.</li><li>System karmienia i dystrybucji pasz.</li><li>Monitorowanie otoczenia z wykrywaniem intruzów, w tym – drapieżników.</li><li>Wykrywanie dźwięków charakterystycznych dla drapieżników.</li><li>System kontroli i sterowania temperaturą.</li><li>Monitoring zdalny i integrację z IoT</li><li>Modułowość i zaprojektowanie systemu ze względu na niezawodność i łatwy, szybki serwis.</li></ul>Całość jest w pełni użytecznym systemem, zaprojektowanym pod względem użyteczności i bardzo dobrze opisanym. Zainteresowanych zapraszam <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://projecthub.arduino.cc/shebinjosejacob/smart-coop-20-787f34?utm_source=segment&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=weekly-newsletter">tutaj</a> i nie tylko właścicieli stadka kur, bo na podstawie tych rozwiązań można nauczyć się projektowania automatyki użytkowej jako takiej.

Arduinowy kurnik? A jednak jest to zupełnie poważny projekt, wykorzystujący nowinkę, czyli Arduino Q. Po co i do czego tak zaawansowana wersja płytki? Otóż tym razem nie mamy prostego układu wspomagającego hodowlę, a mocno już zaawansowany, wykorzystujący także elementy rozpoznawania obrazu i dźwięku. Implementacja owego kurnika obejmuje:

Kurnik z Arduino

171.png

Z pewnością wielu słyszało o autonomicznych odkurzaczach, a niejeden taki posiada. Podwaliny tej technologii stworzyła Roomba i często owe pełzające w rytm własnych zasad odkurzacze tak nazywamy, niezależnie od tego, kto je zaprojektował i wyprodukował. Na pewno jest to świetny przykład robotyki praktycznej i jedyny problem dla nas – konstruktorów – to tajemnica jego działania, czy raczej algorytmów, którymi się posługuje. Na świecie oczywiście łamie się te zasady, przejmując system jak również wykorzystuje się sam sprzęt, implementując własne systemy zarządzania i sterowania. Co by nie mówić, mamy tu kompletnego robota, przeznaczonego do długotrwałej pracy w ciężkich warunkach, bo od premiery pierwszych egzemplarzy minęło już sporo lat, a wiele z nich pracuje do dziś.Na stronie pewnego <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.youtube.com/watch?v=yivvNzgzQ5c">projektu</a> wykorzystano podwozie takiego odkurzacza, tworząc od nowa całą resztę, już zgodną z zamysłem projektanta. Możemy się przyjrzeć jego działaniom, inspirując się podczas tworzenia własnych rozwiązań. W końcu jeżdżący, widzący i słyszący świat odkurzacz wcale nie musi nim być. Może na przykład podawać różne przedmioty, może dokonywać inspekcji całkiem rozległych terenów, może tyle ile może wyobraźnia człowieka. A ponieważ odkurzacze takie już wyeksploatowane czy uszkodzone są powszechnie dostępne za grosze, okazuje się, że powstał jeszcze jeden rynek taniej automatyki do zastosowań własnych.

Z pewnością wielu słyszało o autonomicznych odkurzaczach, a niejeden taki posiada. Podwaliny tej technologii stworzyła Roomba i często owe pełzające w rytm własnych zasad odkurzacze tak nazywamy, niezależnie od tego, kto je zaprojektował i wyprodukował. Na pewno jest to świetny przykład robotyki praktycznej i jedyny problem dla nas – konstruktorów – to tajemnica jego działania, czy raczej algorytmów, którymi się posługuje. Na świecie oczywiście łamie się te zasady, przejmując system jak również wykorzystuje się sam sprzęt, implementując własne systemy zarządzania i sterowania. Co by nie mówić, mamy tu kompletnego robota, przeznaczonego do długotrwałej pracy w ciężkich warunkach, bo od premiery pierwszych egzemplarzy minęło już sporo lat, a wiele z nich pracuje do dziś.

Robot z robota, czyli przerabiamy odkurzacz

170.png

Jednym ze znanych i często przytaczanych przykładów działań, z którymi radzi sobie Arduino trzydziestodwubitowe, a nie radzi ośmiobitowe, jest rozpoznawanie obrazu. Zwykle się o tym pisze, ale rzadko daje konkretne przykłady, a jeśli w ogóle, dotyczą one jakichś mało fascynujących elementów będących częścią dużych systemów produkcyjnych czy przemysłowych w ogóle.W projekcie BirdFeedR zaimplementowano ów mechanizm do detekcji ptaków i wiewiórek. Po co? Kto zajmuje się dokarmianiem jednych i drugich z pewnością zauważył, że o ile ptaki raczej zachowują umiar, wiewiórki potrafią z karmnika wynieść wszystko i zachomikować gdzieś w sobie tylko znanych miejscach (dlaczego nie zawiewiórkować? :) Projektant systemu dokarmiania w oparciu o Arduino Q zbudował karmnik, który wydaje ziarenka czy jakiekolwiek ptasie przysmaki wyłącznie ptakom, analizując obraz z kamery USB spiętej z platformą i to jedynie w oparciu o przykładowy szkic Detect Objects on Camera korzystający z biblioteki Video Object Detection Brick, która znowu jest częścią całego systemu FOMO (Faster Objects, More Objects) firmy Edge Impulse. Pokładowy kontroler otrzymuje informację od mikroprocesora i zajmuje się już typową arduinową resztą, a więc steruje serwomechanizmem. Oczywiście sam projekt ma charakter edukacyjny, ale nie do końca; dla miłośników przyrody może być całkiem użyteczny. Więcej o projekcie <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.hackster.io/ishotjr/birdfeedr-the-bird-only-feeder-powered-by-arduino-uno-q-2c3259">tutaj.</a>

Jednym ze znanych i często przytaczanych przykładów działań, z którymi radzi sobie Arduino trzydziestodwubitowe, a nie radzi ośmiobitowe, jest rozpoznawanie obrazu. Zwykle się o tym pisze, ale rzadko daje konkretne przykłady, a jeśli w ogóle, dotyczą one jakichś mało fascynujących elementów będących częścią dużych systemów produkcyjnych czy przemysłowych w ogóle.

Rozpoznawanie obrazu na wesoło

00.png

Skoro już opanowaliśmy generację dźwięków z plików znajdujących się na karcie SD, wróćmy do edytora audio, załadujmy plik <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://arduino.pl/articles/157-gadajacy-woltomierz-cz-3">z poprzedniego artykułu</a> i mozolnie wyeksportujemy wszystkie 38 plików – przeczytanych liczebników - zaznaczając uprzednio podzielone fragmenty. Przypomnę całą listę dla liczb od zera do tysiąca:<hr>0.afm - zero1.afm - jeden2.afm - dwa3.afm - trzy4.afm - cztery5.afm - pięć6.afm - sześć7.afm - siedem8.afm - osiem9.afm - dziewięć10.afm - dziesięć11.afm - jedenaście12.afm - dwanaście13.afm - trzynaście14.afm - czternaście15.afm - piętnaście16.afm - szesnaście17.afm - siedemnaście18.afm - osiemnaście19.afm - dziewiętnaście20.afm - dwadzieścia30.afm - trzydzieści40.afm -czterdzieści50.afm - pięćdziesiąt60.afm - sześćdziesiąt70.afm - siedemdziesiąt80.afm - osiemdziesiąt90.afm - dziewięćdziesiąt100.afm - sto200.afm - dwieście300.afm - trzysta400.afm - czterysta500.afm - pięćset600.afm - sześćset700.afm - siedemset800.afm - osiemset900.afm - dziewięćset1000.afm - tysiącWażne, by miejsca podziału pliku, który nagrałem na potrzeby poprzedniego artykułu, miały zerową głośność, inaczej usłyszymy stuki między cyframi. Zbiorek taki nazwałem według widocznego wyżej klucza, za pomocą cyfr i można go ściągnąć z załącznika pod artykułem. Jest w tym chyba tak oczywista logika, że tłumaczyć tego nie muszę. A równocześnie bardzo to uprości działania algorytmu wybierającego składowe do wypowiadania fraz.Skoro tylko przegramy wszystko na kartę, pozostanie nam stworzyć nowy szkic. I – nie ukrywam – jest on dość skomplikowany, ale przez to w miarę niewielki na to, co robi. Bierzmy się więc za analizę. Najpierw wstęp i główna pętla.<pre><code class="language-arduino">#include &lt;SimpleSDAudio.h&gt; &nbsp;// Biblioteka odtwarzania sampli z karty SD.\n\nint numberToSpeak; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Liczba, którą należy odtworzyć.\nbyte digitIndex = 0; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Pozycja aktualnie odtwarzanej cyfry odtwarzanej liczby (0...3)\nbool playing = false; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Ustawiony, jeśli trwa odtwarzanie.\nbool pressed = false; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Ustawiony, jeśli przycisk wyzwolił odtwarzanie.\nconst byte button = 8; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Port przycisku.\nconst byte voltmeter = A1; &nbsp;// Adres portu pomiaru napięcia.\nchar file[12]; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Tablica dla bieżącej nazwy odtwarzanego pliku.\n\nvoid setup() {\n&nbsp; pinMode(button, INPUT_PULLUP); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Deklaruj port przycisku jako wejście.\n&nbsp; SdPlay.init(SSDA_MODE_FULLRATE | SSDA_MODE_MONO | SSDA_MODE_AUTOWORKER); &nbsp;// Inicjacja biblioteki.\n}\nvoid loop() {\n&nbsp; if (digitalRead(button) == HIGH &amp;&amp; !pressed) { &nbsp;// Jeśli wciśnięto przycisk i nie był on wciśnięty wcześniej...\n&nbsp; &nbsp; speakNumber(analogRead(voltmeter)); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Przejdź do procedury przeczytania zmierzonej wartości.\n&nbsp; &nbsp; pressed = true; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Ustaw flagę wciśnięcia przycisku.\n&nbsp; }\n&nbsp; if (digitalRead(button) == LOW) { &nbsp;// Jeśli przycisk został puszczony...\n&nbsp; &nbsp; pressed = false; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Czyść flagę wciśnięcia przycisku.\n&nbsp; }\n&nbsp; if (playing &amp;&amp; SdPlay.isStopped()) { &nbsp;// Jeśli zakończyło się odtwarzanie kolejnej cyfry z liczby oraz...\n&nbsp; &nbsp; if (++digitIndex &lt; 4) { &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Jeśli wciąż pozostały jakieś liczby do odtworzenia...\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; playNextDigit(); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Odtwórz kolejne cyfry.\n&nbsp; &nbsp; } else { &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Jeśli wszystko zostało odtworzone...\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; playing = false; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Zeruj flagę odtwarzania.\n&nbsp; &nbsp; }\n&nbsp; }\n}</code></pre>Oto lista zmiennych, kolejno: numberToSpeak – liczba, którą Arduino będzie miało wypowiedzieć. digitIndex – Kolejna cyfra z tej liczby (od jednej, dla liczb mniejszych od dziesięciu do czterech, dla liczb większych lub równych tysiąc). Dwie flagi: playing – ustawiona podczas odtwarzania sampli i pressed – po wciśnięciu przycisku odtwarzania. W końcu port przycisku button – tutaj jest to środkowy mikroswitch na <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://arduino.pl/plytka-edukacyjna-tme">płytce edukacyjnej TME</a> i voltmeter – wejście napięcia mierzonego. Na potrzeby testowania programu będę mierzył napięcie ślizgacza pokładowego potencjometru. Na końcu mamy tablicę file, która przechowuje nazwy wybieranych do odtwarzania plików.W części wstępnej nie ma nic ciekawego, inicjacja biblioteki i deklaracja portu przycisku. Główna pętla rozpoczyna się od analizy przycisku button. Jeśli go wciśnięto, a był wcześniej puszczony, należy zmierzyć napięcie i z wynikiem udać się do podprogramu speakNumber obsługującego odtwarzanie dźwięków (listing znajduje się niżej). Zaraz tam przejdziemy, dokończmy analizę pętli głównej. Najpierw ustawia się flagę wciśnięcia przycisku pressed, żeby nie doszło do lawinowego autopowielania, gdyby przycisk był trzymany dłużej.Jeśli odtwarzanie dźwięku skończy się – o czym informuje flaga playing oraz funkcja biblioteki, należy przejść do odtworzenia kolejnej cyfry liczby zmierzonej, których mogą być cztery (od zera do trzech). Jeśli wszystko zostanie odtworzone, możemy mogli wyzerować flagę zezwolenia obsługi przycisku pressed, czyli pozwolić na kolejny odczyt.<pre><code class="language-arduino">void speakNumber(int x) {\n&nbsp; numberToSpeak = x; &nbsp;// Liczba, którą należy odtworzyć.\n&nbsp; digitIndex = 0; &nbsp; &nbsp; // Pozycja aktualnie odtwarzanej cyfry to setki.\n&nbsp; playNextDigit(); &nbsp; &nbsp;// Odtwórz aktualną cyfrę.\n&nbsp; playing = true; &nbsp; &nbsp; // Ustaw flagę odtwarzania.\n}\nvoid playNextDigit() {\n&nbsp; SdPlay.stop(); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Zatrzymaj bieżące odtwarzanie.\n&nbsp; file[0] = '\\0'; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Wyczyść tablicę z nazwą odtwarzanego pliku.\n&nbsp; byte digit000 = numberToSpeak / 100; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Wyciągnij z liczby do odtworzenia: setki...\n&nbsp; byte digit00 = (numberToSpeak / 10) % 10; &nbsp;// Dziesiątki...\n&nbsp; byte digit0 = numberToSpeak % 10; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Jednostki.\n\n&nbsp; switch (digitIndex) { &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Dopasuj plik do cyfry i pozycji w liczbie do odtworzenia.\n&nbsp; &nbsp; case 0: &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Setki.\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; if (digit000) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Jeśli są...\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; sprintf(file, "%u00.afm", digit000); &nbsp;// Odtwarzaj odpowiedni plik.\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; break;\n&nbsp; &nbsp; case 1: &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Dziesiątki oraz "nastki".\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; if (digit00) { &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Jeśli są...\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; byte val = (digit00 == 1 &amp;&amp; digit0) ? 10 + digit0 : digit00 * 10; &nbsp;// Ustaw pułapkę na tzw. "nastki" (11-19).\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; sprintf(file, "%u.afm", val); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Odtwarzaj odpowiedni plik.\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; }\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; break;\n&nbsp; &nbsp; case 2: &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Jednostki.\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; if (digit0 &amp;&amp; (digit00 &gt; 1 || !digit00)) &nbsp;// Jeśli liczba &gt;20 lub &lt;10\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; sprintf(file, "%u.afm", digit0); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Odtwarzaj odpowiedni plik.\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; break;\n&nbsp; &nbsp; case 3: &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Zero\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; if (!numberToSpeak) &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Jeśli liczba do otworzenia to zero...\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; strcpy(file, "0.afm"); &nbsp;// Odtwórz zero.\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; break;\n&nbsp; }\n&nbsp; if (!file[0] || !SdPlay.setFile(file)) { &nbsp;// Jeśli nie ma pliku lub pojawia się błąd jego odczytu...\n&nbsp; &nbsp; if (++digitIndex &lt; 4) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // I jeśli jest coś do odczytania...\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; playNextDigit(); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Odczytaj kolejną cyfrę.\n&nbsp; &nbsp; return;\n&nbsp; }\n&nbsp; SdPlay.play(); &nbsp;// Odtwarzaj bieżący plik.\n}</code></pre>Jak wygląda konwersja liczby na składowe? Podprogram odzyskuje liczbę, ładując ją do zmiennej x, przy czym wchodzi tu tylko na początku analizy. Raz jeszcze zerowany jest adres cyfry digitIndex, gdyby ktoś wciskał przycisk zbyt często. Dzięki temu czytanie komunikatu jest przerywane natychmiast, a nowy czytany jest od początku. Ustawiamy flagę aktywności odtwarzania playing i przechodzimy do wspólnego podprogramu playNextDigit dla kolejnych cyfr. Ten zaczyna się zatrzymaniem odtwarzania – gdyby przycisk został wciśnięty przed czasem. Następnie czyści się tablicę z nazwą pliku file, by nie zostały w niej żadne śmieci. Teraz tworzą się trzy zmienne zaczynające się od słowa digit, w które wchodzą cyfry setek, dziesiątek i jednostek. Przechodzimy do algorytmu dobierającego pliki do liczby. Mamy tu cztery etapy.<pre><code class="language-arduino">switch (digitIndex) { &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Dopasuj plik do cyfry i pozycji w liczbie do odtworzenia.\n&nbsp; case 0: &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Setki.\n&nbsp; &nbsp; if (digit000) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Jeśli są...\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; sprintf(file, "%u00.afm", digit000); &nbsp;// Odtwarzaj odpowiedni plik.\n&nbsp; &nbsp; break;</code></pre>Pierwszy to odczyt setek. Jak widać, plik pobieramy, manipulując jego nazwą, czyli podmieniając pierwszy znak pliku, który jest zgodny z wyłuskaną przed chwilą cyfrą. To jest proste, schody zaczynają się na kolejnym etapie.<pre><code class="language-arduino">case 1: &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Dziesiątki oraz "nastki".\n&nbsp; if (digit00) { &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Jeśli są...\n&nbsp; &nbsp; byte val = (digit00 == 1 &amp;&amp; digit0) ? 10 + digit0 : digit00 * 10; &nbsp;// Ustaw pułapkę na tzw. "nastki" (11-19).\n&nbsp; &nbsp; sprintf(file, "%u.afm", val); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Odtwarzaj odpowiedni plik.\n&nbsp; }\n&nbsp; break;</code></pre>Tutaj musimy ustawić zawiły wzór, który osobno potraktuje dziesiątki od dwudziestu w górę, a inaczej zakres od 11 do 19, odpowiednio przekształcając nazwę pliku do pobrania i odtworzenia.<pre><code class="language-arduino">case 2: &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Jednostki.\n&nbsp; if (digit0 &amp;&amp; (digit00 &gt; 1 || !digit00)) &nbsp;// Jeśli liczba &gt;20 lub &lt;10\n&nbsp; &nbsp; sprintf(file, "%u.afm", digit0); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Odtwarzaj odpowiedni plik.\n&nbsp; break;</code></pre>W końcu jednostki czytane są, o ile nie ma zera ani liczb od 11 do 19.<pre><code class="language-arduino">case 3: &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Zero\n&nbsp; if (!numberToSpeak) &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Jeśli liczba do otworzenia to zero...\n&nbsp; &nbsp; strcpy(file, "0.afm"); &nbsp;// Odtwórz zero.\n&nbsp; break;</code></pre>Ostatnim etapem jest czytanie zera i ma to miejsce tylko wtedy, gdy liczba do przeczytania równa jest zero.<pre><code class="language-arduino">if (!file[0] || !SdPlay.setFile(file)) { &nbsp;// Jeśli nie ma pliku lub pojawia się błąd jego odczytu...\n&nbsp; if (++digitIndex &lt; 4) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // I jeśli jest coś do odczytania...\n&nbsp; &nbsp; playNextDigit(); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Odczytaj kolejną cyfrę.\n&nbsp; return;\n}\nSdPlay.play(); &nbsp;// Odtwarzaj bieżący plik.</code></pre>Ostatnimi elementami są: pułapka na popsuty bądź nieistniejący plik. Dzięki temu program nie zawiesi się, gdyby nie mógł czegoś odczytać. W końcu zwiększa się adres bieżącej pozycji w liczbie do przeczytania i odczytuje ją – jeśli to nie koniec. Ostatnia instrukcja to uruchomienie właściwego odczytywania uprzednio załadowanego pliku.Uff, po uruchomieniu możemy sobie kręcić potencjometrem i słuchać, jakie napięcie zostało wybrane. Jeśli załadujemy zestaw z załącznika, zauważmy, że tempo odczytów jest niespieszne. Jeśli ktoś chciałby to przyspieszyć, można oczywiście nagrać szybsze komunikaty, ale można też włączyć „tryb krasnala” zamieniając słowo MONO w STEREO w linii inicjacji biblioteki. Oczywiście nie będzie stereofonii, ale biblioteka rozdzieli strumień na dwa porty, wysyłając na nasz co drugi bajt, co da nam efekt czytającego szybko krasnoludka. Miłej zabawy.

[158] Gadający woltomierz cz. 4

169.png

Bardzo lubię ożywiać różnego rodzaju wyświetlacze retro i kilka takich projektów już prezentowałem. Zabawę tę lubią także inni miłośnicy Arduino i jeden z projektów możemy znaleźć pod tym adresem: <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://blog.arduino.cc/2026/04/07/an-arduino-gives-this-quirky-old-led-display-a-new-life">https://blog.arduino.cc/2026/04/07/an-arduino-gives-this-quirky-old-led-display-a-new-life</a>Użyto tam klasycznego wyświetlacza dużych rozmiarów, zbudowanych z czerwonych diod o średnicy 5 mm. Były i są one nadal popularne jako nośniki reklamy czy informacyjne. Produkowane lata temu miały ograniczone możliwości programowania treści do lokalnej klawiatury tylko i niewielką pojemność danych, jak również zamknięcie generatora znaków do zbioru fabrycznego. Podmiana jednostki sterującej na Arduino z funkcją WiFi nie tylko pozwoliła generować dowolne znaki i grafiki, ale przede wszystkim dała dostęp zdalny do wyświetlacza, choćby z drugiego końca świata.W bardziej zaawansowanej odsłonie takich przeróbek istnieje możliwość zmiany wypełnienia każdej z diod, co daje dostęp do jasności, znakomicie podbijającej pozorną rozdzielczość takiego w gruncie rzeczy marnego wyświetlacza, co widać dobrze w fabrycznym demie wyświetlanym na matrycy Arduino Q.

Bardzo lubię ożywiać różnego rodzaju wyświetlacze retro i kilka takich projektów już prezentowałem. Zabawę tę lubią także inni miłośnicy Arduino i jeden z projektów możemy znaleźć pod tym adresem: <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://blog.arduino.cc/2026/04/07/an-arduino-gives-this-quirky-old-led-display-a-new-life">https://blog.arduino.cc/2026/04/07/an-arduino-gives-this-quirky-old-led-display-a-new-life</a>

Nowe życie wyświetlacza

168.png

Społeczność Arduino zaprezentowała kolejny, ciekawy przykład robota kroczącego wraz z całą dokumentacją. Jest więc okazja zbudować sobie jego kopię. Bazuje na Arduino Q i został wyposażony w cztery nogi, sterowane ośmioma serwami. Nietypowo, zamiast szeregu czujników użyto tutaj symulacji ruchów wziętych wprost z przyrody, ze świata zwierząt. Odtwarzane są za pomocą funkcji trygonometrycznych, dających świetne przybliżenia naturalnych ruchów krabów czy podobnych zwierząt, a szybki kontroler nie ma problemu z obliczeniami prowadzonymi równocześnie dla wszystkich ośmiu serw.Urządzenie pracuje oczywiście bezprzewodowo, przez WiFi i zasilane jest baterią. Waży 300 gramów i mierzy około 15 cm. Na obecnym etapie opracowano 11 elementów ruchu, takich jak poruszanie się w wybranym kierunku, skręcanie, obracanie, przysiad, pochylanie itp. Tak oryginalne podejście do problemu ruchu, z perspektywy biologii, daje świetne rezultaty, dlatego polecam obejrzenie filmu z linku projektu: <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://projecthub.arduino.cc/aplux/minikame-quadruped-robot-a-desktop-robot-building-tutorial-from-scratch-439e7e">https://projecthub.arduino.cc/aplux/minikame-quadruped-robot-a-desktop-robot-building-tutorial-from-scratch-439e7e</a>

Społeczność Arduino zaprezentowała kolejny, ciekawy przykład robota kroczącego wraz z całą dokumentacją. Jest więc okazja zbudować sobie jego kopię. Bazuje na Arduino Q i został wyposażony w cztery nogi, sterowane ośmioma serwami. Nietypowo, zamiast szeregu czujników użyto tutaj symulacji ruchów wziętych wprost z przyrody, ze świata zwierząt. Odtwarzane są za pomocą funkcji trygonometrycznych, dających świetne przybliżenia naturalnych ruchów krabów czy podobnych zwierząt, a szybki kontroler nie ma problemu z obliczeniami prowadzonymi równocześnie dla wszystkich ośmiu serw.

Kolejny robot, ale inny

0.png

Polski język nie jest łatwy i to jest zdanie nie tylko tych, którzy się go uczą, ale także informatyków. Do rozpaczy doprowadza mnie kamerka w aucie, która mało sympatycznym głosem oświadcza, że w tryb czuwania przełączy się się po pięć minutach. Nie: po pięciu, a po pięć. Takich historii dookoła mamy mnóstwo. Czasem jeszcze ktoś pamiętał o trzynastce zamiast dziesięć-trzy, ale tysiąc-zero-trzy już słyszałem. Projektując interfejsy „gadane”, czyli wypowiadające komunikaty słowne, należy pamiętać nie tylko o miłym głosie, poprawnym technicznie nagraniu, ale także o właściwej odmianie. I dziś zajmiemy się tym problemem, rozbudowując projekt <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://arduino.pl/articles/152-gadajacy-woltomierz-cz-1">z poprzedniego artykułu.</a><hr>Ponieważ korzystaliśmy tam z pamięci pokładowej Arduino, trzeba było zmieścić się w 32 kB, zostawiając nieco miejsca na sam program. Dla brzmienia cyfr tyle wystarczyło, ale było ich tylko dziesięć i wartości większe od dziewięciu składałem z jednostek, na przykład siedem-dwa-pięć dla 725. Nieładnie, ale użytecznie, a zaleta jest konkretna – żadnych kart pamięci ani innych kostek. Dziś jednak nie będę się ograniczać, wszak najmniejsze karty pamięci kosztują grosze i ich podłączenie do Arduino nie stanowi skomplikowanego problemu.O kartach SD i odtwarzaniu dźwięku <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://arduino.pl/articles/154-obsluga-kart-sd">pisałem w tym artykule.</a> Jeśli ktoś z zagadnieniem dotąd się nie spotkał, zapraszam tam, a dziś przypomnę pokrótce: karty SD na szczęście dla nas potrafią rozmawiać ze światem między innymi za pomocą standardu SPI, który został w Arduino zaimplementowany sprzętowo.<img style="text-align: ; text-align: ; display: block" src="https://arduino.pl/api/client/download/file/2-69c6cba820c53131740544.png" class="center" loading="lazy">Ten interfejs wymaga trzech linii danych i czwartej – aktywacji. Z zasilaniem będzie więc sześć przewodów. Problem w tym, że karty te pracują w logice trzywoltowej. W przypadku pięciowoltowych Arduino trzeba będzie dołożyć trzy dzielniki napięcia (linia MISO nie potrzebuje go, bo sama wystawia napięcia).<img style="text-align: ; text-align: ; display: block" src="https://arduino.pl/api/client/download/file/3-69c6cba8aeef3349711357.png" class="center" loading="lazy">Na szczęście napięcie zasilające 3,3 V Arduino Uno i pochodne wystawiają na jednej z nóżek. I taki interfejs zrobiłem sobie dawno temu ze starego adaptera dla kart micro SD.<img style="text-align: ; text-align: ; display: block" src="https://arduino.pl/api/client/download/file/3-69ef5d4751435666154199.png" class="center" loading="lazy">Ale to trochę bez sensu, takie płytki można kupić za grosze, siedzi tam i gniazdko, i konwerter, i zasilacz. I takiego będziemy tu używać. Podłączę go jak zwykle do <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://arduino.pl/plytka-edukacyjna-tme">płytki edukacyjnej TME,</a> zgodnie ze schematem, który znajduje się wyżej.<img style="text-align: ; text-align: ; display: block" src="https://arduino.pl/api/client/download/file/4-69ef5d47c9071353891905.png" class="center" loading="lazy">Ponieważ piny dla SPI zdefiniowano trwale, możemy zmienić jedynie pin aktywacji. Domyślnie używa się tego z numerem czwartym i niech tak zostanie. Cała nasza „karta muzyczna” będzie rozwiązaniem identycznym <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://arduino.pl/articles/152-gadajacy-woltomierz-cz-1">z poprzedniego artykułu serii,</a> czyli wepniemy głośnik między pin 9, a masę.<img style="text-align: ; text-align: ; display: block" src="https://arduino.pl/api/client/download/file/7-69c66cbc7ea6e911478371.png" class="center" loading="lazy">Przypominam – gdyby miał opór mniejszy od 100 omów, wraz z rezystorem w szeregu. Warto też dołożyć kondensator 100 uF, by oddzielić składową stałą. Wróćmy do karty SD i jej zawartości. Biblioteka, której użyjemy, upraszcza współpracę z medium do niezbędnego minimum, oszczędzając skąpe tutaj moce. Toteż ograniczeń jest trochę. Po pierwsze, używamy zasad DOS-a, czyli formatu FAT 16 lub 32. Pliki muszą składać się z maksymalnie ośmiu znaków i trzech rozszerzenia, przy czym ustaliło się, by składało się ono z trzech liter: AFM. Muszą siedzieć w głównym katalogu, a sama karta nie powinna przekraczać 32 GB pojemności. I jeszcze jedno: pliki muszą mieć ciągłą strukturę, co oznacza, że najlepiej zaraz przed ich wrzuceniem kartę trzeba sformatować w trybie pełnym – czyli musimy „odhaczyć” opcję szybkiego formatowania.<img style="text-align: ; text-align: ; display: block" src="https://arduino.pl/api/client/download/file/6-69c6cba8624b3454132624.png" class="center" loading="lazy">Zawsze potem można dorzucać kolejne pliki, ale nie wolno usuwać tych, które zostały wrzucone wcześniej. Biblioteka bowiem ustala adres danych tylko na początku, a potem czyta je zgodnie z zadeklarowaną długością i przy dużej fragmentacji moglibyśmy usłyszeć przypadkowe fragmenty innych plików.Skoro wszystko już podłączyliśmy, przerwijmy wątek sprzętowy i wróćmy <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://arduino.pl/articles/152-gadajacy-woltomierz-cz-1">do poprzedniego artykułu,</a> gdzie to przygotowywaliśmy nagrania. Zrobimy to ponownie, ale tym razem pakiet będzie bardziej rozbudowany. Najpierw teoria: liczby od zera do dziewięciu nagramy po staremu, a więc: zero, jeden, dwa, trzy… i tak dalej. Potem mamy dziesięć oraz dziewięć liczebników, tak zwanych „nastek”, czyli jedenaście, dwanaście... aż do dziewiętnastu. Później zaczyna obowiązywać nowa reguła: dziesiątki składają się z nowego wyrazu, a za nimi wstawia się znane nam już jednostki. Zaczynamy od dwadzieścia i kończymy dziewięćdziesiątką. Potem mamy sto plus wszystko co było dotąd. Po setce dwieście i tak dalej aż po dziewięciuset pojawi się tysiąc. Tutaj zabawę zakończymy, bo przetwornik Arduino dysponuje rozdzielczością dziesięciobitową i 1023 jest największą mierzoną liczbą. Ale oczywiście program można rozbudowywać dalej, acz ja poprzestanę na tym etapie, bo i tak komplikacji jest już sporo.Tak więc musimy nagrać aż 38 słów. Tym razem nie musimy ich wypowiadać dobitnie i szybko, miejsca na karcie mamy dość. Proces nagrania i obróbki jest identyczny względem tego, co przedstawiłem w poprzednim artykule, więc pominę ten etap. Różnica będzie na końcu i skorzystamy tutaj z fantastycznej cechy biblioteki, z której korzystamy. Otóż może ona pracować w kilku trybach, z czego nas będzie interesował jeden – osiem bitów przy częstotliwości próbkowania 62,5 kHz. Dlaczego? Bo tak wielki odstęp od granic pasma słyszalnego – tutaj ponad 10 kHz – pozwoli nam wtłoczyć mnóstwo szumu ditheringu w pasmo ultradźwięków i całe skrzeczenie ośmiobitowych sampli stanie się wspomnieniem. No, nie do końca, będzie słychać szum na poziomie -52 dB, ale to jest poziom przyzwoitego magnetofonu kasetowego, więc w zastosowaniach, dla których powstało Arduino, zupełnie nie będzie przeszkadzał. Ale by uczynić tę konwersję, będziemy potrzebowali aplikacji Audition. Proste konwertery nie potrafią tego zrobić.<img style="text-align: ; text-align: ; display: block" src="https://arduino.pl/api/client/download/file/7-69ef5d4683fa4229149451.png" class="center" loading="lazy">Gdy już będziemy mieli właściwą postać dźwięku, należy go zapisać w formacie PCM, bez dodatków i w domyślnej formie bez znaku.<img style="text-align: ; text-align: ; display: block" src="https://arduino.pl/api/client/download/file/8-69ef5d45d37e9311397096.png" class="center" loading="lazy">Zapiszmy sobie na razie cały plik i wrzućmy go na kartę pamięci. Jeszcze zmieńmy mu wcześniej rozszerzenie na AFM. Nie jest to obowiązkowe, ale trzymajmy się standardów.<pre><code class="language-arduino">#include &lt;SimpleSDAudio.h&gt; &nbsp;// Biblioteka odtwarzania sampli z karty SD.\n\nvoid setup() {\n&nbsp; SdPlay.init(SSDA_MODE_FULLRATE | SSDA_MODE_MONO | SSDA_MODE_AUTOWORKER); &nbsp;// Inicjacja biblioteki.\n&nbsp; SdPlay.setFile("liczby.afm"); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; // Pobierz plik "liczby.afm"\n&nbsp; SdPlay.play(); &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;// Odtwórz go.\n}\nvoid loop() {}</code></pre>Szkic testujący nasz obwód będzie prościutki. Importujemy wspomnianą bibliotekę SimpleSDAudio.h, następnie inicjujemy ją z parametrami: 62,5 kHz próbkowania, mono, praca samodzielna. Kolejno za pomocą poleceń biblioteki wybieramy nasz plik liczby.afm i odtwarzamy go. Plik ten można znaleźć w załączniku pod artykułem. Plik możemy tu odtwarzać jednorazowo, więc jeśli będziemy chcieli znowu posłuchać mojego gadania, trzeba będzie wcisnąć reset. Skoro wszystko działa, czas zrobić coś pożytecznego. Ale o tym napiszę już <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://arduino.pl/articles/158-gadajacy-woltomierz-cz-4">w kolejnym artykule.</a>

[157] Gadający woltomierz cz. 3

<a href="https://www.tme.eu/pl/details/tme-edu-ard-2/rozwiazania-kompatybilne-z-arduino/transfer-multisort-elektronik/">Sprawdź Tutaj</a>

Projekty

Przeglądaj wg kategorii

Nasi partnerzy