A ten projekt, trochę zwariowany, spodobał mi się. Chyba każdemu elektronikowi zalega kupka rezystorów, które bez końca czekają na posortowanie, ale które to zajęcie jest nudne i mozolne. W praktyce szybciej jest użyć automatycznego multimetru, lecz i to jest metoda niezbyt szybka. Przy wykorzystaniu Arduino Q i kamery, autor napisał program, który rozpoznaje wartości rezystorów analizując kolory pasków i wyświetla je na ekranie w czasie rzeczywistym. W tym wypadku jest to rzecz umiarkowanie przydatna, lecz potencjał tego rozwiązania jest ogromny i co najważniejsze, działanie jest skuteczne. Cóż, ponieważ realizacja praktyczna jest szybka, można się w ten sposób zabawić, acz gdy w owej kupce znajdą się rezystory z Telpodu, metoda polegnie. Każdy, kto widział te oporniki, nieraz długo się zastanawiał czy ten czerwony to brąz, pomarańcz, czy może kolor szary ;) Strona projektu: <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.digikey.com/en/maker/projects/automating-resistor-sorting-with-arduino-uno-q/6e2be4d1d412402186c158918703f3d1">https://www.digikey.com/en/maker/projects/automating-resistor-sorting-with-arduino-uno-q/6e2be4d1d412402186c158918703f3d1</a>

159.png

Arduino układa oporniczki

O ile chyba nikt nie lubi klawiatur dotykowych, rugujących fizyczne gdzie się tylko da, istnieje dziedzina, gdzie ma to sens. Jeśli pod sensorami znajdzie się wyświetlacz opisujący znaczenie tych sensorów, a całość zostanie oprogramowana jako klawiatura dynamiczna, dysponująca makropoleceniami, będzie to użyteczne w pewnych dziedzinach. Inicjatywa o nazwie Starkpad to właśnie taki większy nieco ekran dotykowy z wyświetlaczem. Pojawiają się tam wirtualne przyciski, które generują makropolecenia programowane przez użytkownika, a treść owej klawiatury może się zmieniać w zależności od kontekstu.Użyteczność tego może mieć miejsce zarówno w aplikacjach takich jak Photoshop, Lightroom, montujących klipy czy muzykę jak też w programistycznych. Oczywiście dostępna jest również klawiatura klasyczna. Potencjał tego urządzenia to nie tylko komputery, ale także przemysł – w ten sposób można szybko zbudować panele maszyn, których elastyczność jest nieporównywalnie większa wobec rozwiązań klasycznych. Dodać należy, że całość napędza Arduino Q, które potrafi współpracować z dotykowymi wyświetlaczami o wysokiej rozdzielczości. Strona projektu: <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://github.com/BlommeJan/Starkpad?tab=readme-ov-file">https://github.com/BlommeJan/Starkpad?tab=readme-ov-file</a>

158.png

Makro-klawiatura

Jedną z dziedzin powszechnego obecnie stosowania płytek Arduino – zwłaszcza tych profesjonalnych – jest adaptacja starych, a drogich maszyn przemysłowych czy nawet całych linii, potrzebujących aktualizacji i uwspółcześnienia. Pracujące na systemach współczesnych czasom produkcji, czyli nieraz dwudziesto-, trzysdziestoletnich, a bywa że starszych, nie nadają się do uaktualnienia choćby ze względu na dawno już zamknięte rozdziały owych systemów, brak części i często też wiedzy. Z drugiej strony takie urządzenia pod względem mechanicznym często są doskonałe i mają drogie odpowiedniki produkowane obecnie. Oddelegowanie ich do nowych zadań jest możliwe właśnie dzięki Arduino.Na zdjęciu widzimy dwutonowego robota przemysłowego o sile udźwigu 150 kg, który został zatrudniony przy produkcji dużych wydruków 3D. Problem w tym, że bezwładność takiej maszyny jak i sposób sterowania – za pomocą hydrauliki – przekraczały typowe wartości spotykane w rozwiązaniach standardowych i należało tutaj zaadaptować typowy sterownik do rzeczywistych przeciążeń i przyspieszeń. Poradziło sobie z tym Arduino Mega z autorskim oprogramowaniem, czyniąc z urządzenia przeznaczonego już na emeryturę nietypową, dużą drukarkę dla zadań przerastających typowe rozwiązania.

157.png

Do czego przydaje się jeszcze Arduino?

Wśród różnego rodzaju narzędzi programistycznych, niezwykle przydany bywa wirtualny oscyloskop. Uzupełnia on oscyloskop prawdziwy, sprzętowy, a często potrafi go zastąpić. Mając kartę muzyczną tylko, ograniczymy jego działanie do przedziału: kilkadziesiąt herców – kilkanaście kiloherców (kilkadziesiąt dla kart wspierających wysokie próbkowania), ale nadal w dziedzinie akustycznej takie narzędzie będzie w pełni użyteczne. Proponowana przeze mnie aplikacja DAA jest oscyloskopem dwukanałowym – korzysta ze stereofonicznego wejścia audio i ma rozbudowany panel, jednocześnie łatwy w użyciu i niezwykle estetyczny. Co ciekawe, program ten powstał jeszcze na system Windows 95, ale jest aktualizowany – ostatnia wersja pochodzi z roku 2019. Od wielu lat łatki pojawiają się rzadko, co świadczy o dopracowaniu programu.Na pokładzie mamy oprócz klasycznego widoku także analizator sygnalizator sygnału w postaci wykresów charakterystyk i spektrum. Dodatkową opcją programu jest generator podstawowych przebiegów. Jeśli komuś mało, może sobie dopracować aplikację pod względem kolorystycznym. W dokumentacji znajdziemy także porady dotyczące przeróbki wybranych tanich kart audio, które umożliwią także pracę z napięciami stałymi. Program znajdziemy pod adresem <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.theremino.com/downloads/uncategorized#daa">https://www.theremino.com/downloads/uncategorized#daa</a>

156.png

Oscyloskop za darmo

Środowisko Arduino IDE ma teraz konkurencję – App Lab. Ale tak naprawdę nie jest to platforma konkurencyjna, a uzupełniająca, ponieważ w przeciwieństwie do pierwszej pozwala korzystać także z dobrodziejstw części mikroprocesorowej nowego Arduino Q. Mało tego, jest dostępna zarówno na komputery, pod systemy Windows, macOS i Linux jak i dla samego Arduino Q, na którym pracuje Debian. Obie wersje są bliźniacze, więc programowanie można przeprowadzać zarówno z zewnętrznego komputera jak i na samodzielnie uruchomionej płytce Q, do której w takim wypadku należy oczywiście podłączyć monitor, klawiaturę i mysz. Podczas pracy w chmurze otrzymamy pełną synchronizację projektów, aczkolwiek ta jest możliwa także z komputerem pracującym lokalnie i to nie tylko „po kablu”, ale przez Wi-Fi. Aplikacja, w przeciwieństwie do IDE zapewnia także aktualizację płytki.W praktyce jest to wciąż projekt nowy, z cyfrą zero na początku w numerze wersji. Łatki schodzą często i jest szansa, że dopracowane środowisko pojawi się szybko. IDE – mimo ograniczeń wobec najnowszych rozwiązań Arduino – wciąż jest znacznie szybsze i dla niewielkich projektów wygodniejsze przynajmniej pod tym względem.

155.png

Arduino App Lab

Zabawkowy – z pozoru – projekt, który został przedstawiony <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://projecthub.arduino.cc/leocavagnis/greetings-from-arduino-uno-q-6a403b?utm_source=segment&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=weekly-newsletter">tutaj,</a> pozwoli każdemu przetestować rozpoznawanie obrazu za pomocą nowego Arduino. Co ciekawe, nie potrzeba tutaj kamery zaprojektowanej specjalnie do tego modelu, a jakiejkolwiek ze złączem USB, którą albo się posiada, albo jej zakup będzie tani. Typowa dla Q aplikacja wymaga HUB-a USB, w tym wypadku czteroportowego: dla klawiatury, myszy, kamery i zasilania. Projekt typowo edukacyjny rozpoznaje swojego właściciela, machając łapką, która jest sprzężona z serwomechanizmem, a także – korzystając z matrycy diod, wyświetla animacje. I już czysto użytecznie może wykonać listę poleceń.Oczywiście zabawowe elementy nie są niezbędne do działania tego co najważniejsze: rozpoznawania obrazów. W tym module możemy nie tylko dokładnie poznać zasadę działania mechanizmu, ale także nauczyć się osiągać jak najlepsze rezultaty za pomocą strojenia parametrów algorytmu jak też manipulowania samą kamerą i oświetleniem. Dobry przykład na początek przygody z obróbką obrazu przez Arduino.

154.png

Arduino Q i rozpoznawanie twarzy

Modulino staje się standardem szybkiego składania peryferiów, bez lutownicy i płytek testowych. Sercem jest interfejs Qwiic, który jest czteroprzewodową szyną I2C wraz z zasilaniem. Każda płytka ma dwa takie złącza, dzięki czemu można je zestawiać w łańcuchy, a wymiary samych płytek są znormalizowane. Dotychczas ukazały się m. in.<ul><li>Light – wykrywa światło oraz podczerwień, rozpoznaje kolor.</li><li>Latch Relay – moduł przekaźnika izolowanego na poziomie sieciowym.</li><li>Vibro – zawiera wibrator podobny do tych, jakie można znaleźć w telefonach.</li><li>Knob – to klasyczny enkoder z przyciskiem.</li><li>Pixels – osiem niezależnych diod RGB z adresowaniem, umożliwiającym tworzenie animacji.</li><li>Distance – pozwala mierzyć odległości od przeszkód.</li><li>Movement – płytka z sześcioosiowym akcelerometrem.</li><li>Buzzer – prosty generator dźwięków.</li><li>Thermo – układ pogodowy, mierzy temperaturę i wilgotność.</li><li>Buttons – zestaw trzech mikrostyków.</li></ul>Idea Qwiic nadaje się do prototypowania, ale przede wszystkim edukacji. Dzięki wygodnym połączeniom cały obwód można zestawić w chwilę i pozostałą część zajęć skupić się na oprogramowaniu.

153.png

Rodzina Modulino rozrasta się

Od chwili, gdy pasjonaci Arduino otrzymali najnowszą płytkę Q, zaczęły się testy projektów, których dotąd na tej platformie zrealizować się nie dało. I tak na przykład uruchomiono środowisko Scratch – filozofię „programowania bez programowania”, czyli wizualnego układania peryferiów na wirtualnej tablicy i tworzenia zależności ze wsparciem AI. Po sprawdzeniu modelu całość można wyeksportować do świata rzeczywistego, czyli na platformę Q.Udało się także odpalić FreeCAD wraz z zaawansowanymi projektami. Program nie tylko uruchomił się, ale pracował całkiem sprawnie. Q znakomicie radzi sobie z wydrukami 3D, jednak – co jest zrozumiałe – pierwsi użytkownicy testowali przede wszystkim gry. Testowano co się dało i ze wszystkich epok: od serwera Minecrafta po Super Mario 64, który pochłonął 700 MB RAM-u i połowę mocy procesora, ale gra pracowała płynnie. No i oczywiście zadziałał tam słynny DOOM w wersji z 2004 roku, ze wsparciem dodatkowego wyświetlacza oraz dźwiękiem dostępnym przez Bluetooth. Jak więc widać, nowe Q może bardzo wiele.

152.png

Q praktycznie – pierwsze testy

Elektronicznych zegarków we wszelkich odmianach zbudowano chyba najwięcej ze wszystkich gadżetów elektronicznych. Zwykle bywają przydatne, ale wyglądają nudno: świecące cyferki i nic nadto. Tym razem <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.hackster.io/rhammell/digital-rain-clock-inspired-by-the-matrix-49dede">mamy zegar z Matrixa,</a> z charakterystycznym tłem w postaci spadających „sopelków” – znaków matriksowego alfabetu, w którym oczywiście biegle orientowali się bohaterowie filmu. Oraz każdy fan tej serii i to głównie dla nich powstała ta wersja zegara.Bazuje ona na nieco bardziej zaawansowanej płytce Nano ESP32, która ma znakomity stosunek możliwości do ceny. Zasoby bez problemu poradzą sobie z płynną animacją grafik, a przy okazji dostaniemy dokładny zegar, jako że ten wbudowano w kontroler. Do obrazowania użyto wyświetlacza TFT o wielkości 2,8 cala z identyfikacją dotyku. Dzięki temu zegar nie potrzebuje jakiejkolwiek klawiatury i wygląda minimalistycznie. Projekt jest ciekawy nie tylko wprost, ale ze względu na możliwość poznania zaawansowanej platformy, jaką jest ESP32.

151.png

Zegar dla fanów Matrixa

Ramki na zdjęcia miały swoje – może nawet nie pięć minut, ale obecnie wyszły z mody, choć nie do końca, bo często można je zobaczyć w poczekalniach, w wersji powiększonej do kilkudziesięciu cali, dające relaks tym, którzy na przykład za chwilę będą mieć dentystyczne incydenty ;) Jednak w wersji specjalnej taki gadżet zwróci uwagę, a taką ramką niewątpliwie jest projekt ze zdjęcia. W tym wypadku <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://hackaday.io/project/204744-lackpaint">autor wybrał monochromatyczny wyświetlacz</a> 480x320, który jest w stanie obsłużyć stare, dobre Arduino, przerzucając tam obrazy z karty SD. Jednak nie są to zwyczajne zdjęcia, a grafiki przerobione na wzór wczesnych edytorów obrazów z pionierskich czasów tego procederu. W tym wypadku mamy MacPainta, lecz nic nie stoi na przeszkodzie użycia „ramki” Painta z Windows 3.1. Dodatkowo zielona albo pomarańczowa folia da jeszcze mocniejszy efekt retro, serwując wrażenie użycia karty Hercules z jakimś pradawnym monitorem amber czy green. A ja przy okazji polecam <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://arduino.pl/articles/elektroniczny-papier">artykuł</a> przedstawiający podobne rozwiązania z wyświetlaczem typu elektroniczny papier.

Wiadomości

Przeglądaj wg kategorii

Nasi partnerzy