Obok niedawnej premiery rewolucyjnego Uno Q pojawiła się kolejna – tym razem o nazwie VENTUNO Q. Jest to jednak <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.arduino.cc/product-ventuno-q">płytka zupełnie inna,</a> fizycznie bardziej podobna do płyty głównej współczesnego komputera. Wyposażono ją także w dwie jednostki: kontroler to STM32H5 i jest przeznaczony do typowych zadań dla tego typu jednostki, a więc krytycznych czasowo, związanych z zadaniami przemysłowymi. Mikroprocesor natomiast to Qualcomm Dragonwing IQ8, którego głównym zadaniem jest lokalna praca AI. Dlatego na wyposażeniu posiada akcelerator NPU o wydajności 40 TOPS, a także typowe dodatki z GPU włącznie. Podobnie jak to było z Uno Q, płytka może pracować w dwóch trybach: jako urządzenie samodzielne, wspierające klawiaturę, mysz i wyświetlacz, a więc zachowujące się jak typowy komputer z Linuxem na pokładzie. Można jej też używać jak typowego Arduino, podłączonego do komputera.Na pokładzie osadzono 16 GB RAM-u oraz 64 GB pamięci eMMC, więc zupełnie obiektywnie urządzenie jest całkiem sprawnym komputerem. Głównym zadaniem płytki jest wsparcie robotyki. Platforma obsługuje ROS 2, system stworzony właśnie dla takich zadań i współpracuje z App Lab, który premierę miał wraz z Uno Q. Platformy z lokalnym AI, niezależnym od sieci i lagów z nią związanych, będą podstawą robotyzacji świata. Pamiętajmy, że w tym wypadku AI to nie generowanie tańczących kotów ku uciesze oglądających, a całkiem praktyczne zadania, jak obserwacja środowiska, w których roboty funkcjonują i podejmowanie decyzji w czasie rzeczywistym.

164.png

Arduino VENTUNO Q

W oparciu o Nano R4 powstał <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://blog.arduino.cc/2026/03/06/doomscroll-without-walking-into-poles-with-this-handy-device/?utm_source=segment&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=weekly-newsletter">projekt nieco żartobliwy,</a> ale mający sens sprzętowy w przypadku budowy wszelkiego rodzaju urządzeń poruszających się. Otóż niektórzy ludzie tak bardzo już przyrośli do swojego smartfona, że idąc chodnikiem nie tylko potrafią wejść w innych, ale także w znaki drogowe czy drzewa. Pomysłodawca tego rozwiązania zaproponował specjalną nakładkę na telefon, która zawiera Uno R4 i zestaw czujników ultradźwiękowych wystawionych w kierunku poruszania się gapiącego się weń właściciela smartfona. W razie niebezpieczeństwa urządzenie wydaje dźwięki i zacznie migać diodami, ostrzegając przed ryzykiem zderzenia się z przeszkodą.Zestaw kilku czujników ma nad pojedynczym przewagę: wykrywa dużo węższe przeszkody i oferuje większą precyzję w określaniu odległości, a także może wykreślać wektory ruchu, co pozwala na dynamiczną ocenę sytuacji. Daje to przewagę, ograniczając manewry w przypadku, gdy przeszkody poruszają się same, w szczególności pozwalając na ruch, gdy – według przewidywań – do kolizji nie dojdzie.

163.png

Nano R4 ochroni cię przed wejściem w słup ;)

Nowoczesne kontrolery, o nieporównywalnie większych możliwościach obliczeniowych mogą przenosić automatykę na wyższy poziom. O ile różnego rodzaju manipulatorom wystarczyło osiem bitów, rozwiązanie prezentowane w tym artykule zdecydowanie wymaga więcej. Mamy tutaj bowiem skomplikowany układ czujników dłoni, które analizują jej ruch podczas tak złożonych operacji jak na przykład granie na instrumentach muzycznych. Ogromna ilość danych spływających tą drogą otwiera możliwość przede wszystkim uczenia samego dawcy owych danych, analizując błędy, postępy czy frazy krytyczne, co w rezultacie może usprawnić proces opanowania instrumentu. Dane te jednak mogą być co najmniej równie przydatne dla nauczania innych, zwłaszcza jeśli stworzy je muzyczny wirtuoz. W końcu, a może przede wszystkim, wiedza ta będzie przydatna robotom, które niekoniecznie zastąpią ludzi przy fortepianie, ale w nieciekawej, a skomplikowanej manualnie pracy, będąc częścią pakietów złożonych z obrazów, dźwięków i i takich właśnie jak na zdjęciu typu czujników. O projekcie więcej można poczytać <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://blog.arduino.cc/2026/03/17/teaching-your-hands-to-remember-hapticus-and-the-future-of-motor-learning/?utm_source=segment&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=weekly-newsletter">tutaj.</a>

162.png

Nano 33 BLE czyta ruchy dłoni

Miłośnicy małych pociągów pokochali Arduino, bo jest to wręcz wymarzone urządzenie do zarządzania makietami. I to na dwóch obszarach: zarządzania logiką zdarzeń, czy to nawiązującą wprost do świata dorosłej kolei, czy pracującej według fantazji właściciela zabawki oraz jako sterownik silników lokomotyw. Klasyczne sterowanie prostymi zasilaczami zwykle nie daje poczucia jazdy prawdziwego pociągu, który nigdy nie zachowuje się tak nerwowo jak w przypadku obsługi wersji miniaturowej za pomocą gałki takiego zasilacza. Prawdziwe pociągi cechują się bezwładnością, łagodnymi przyspieszeniami i hamowaniami.Innym problemem jest niestabilność ruchu modeli przy niskich szybkościach, przy których wbudowane silniki pracują nieefektywnie. Aby jakoś temu zaradzić, należy opracować indywidualny model zasilania impulsowego konkretnego silnika, który będzie wykorzystywał jego bezwładność do całkowania ruchu. Takie rozwiązanie <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://arduino.pl/articles/072-arduino-i-lokomotywa-cz-1">prezentowałem kiedyś ja,</a> a dziś pragnę zwrócić uwagę na <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://community.element14.com/challenges-projects/element14-presents/project-videos/w/documents/72036/building-a-super-smooth-z-scale-train-controller-with-arduino----episode-705">to rozwiązanie,</a> w którym autor zbudował sterownik lokomotywy pracującej w skali Z, a więc najmniejszej, wymagającej jeszcze większej uwagi w zakresie emulacji dynamiki jazdy prawdziwych pociągów.

161.png

Arduino steruje pociągami (małymi)

Kolejnym generacjom Arduino rośnie rozmiar pamięci – z niegdyś skromnych 32 kB już do megabajtów, lecz w określonych zastosowaniach jest to wciąż mało. I niekoniecznie mowa o przechowywaniu filmów, nawet niewielka ilość komunikatów słownych szybko wykorzysta skromne pokładowe zasoby. Mamy te piękne czasy, że już nie trzeba szukać kostek pamięci i tworzyć im autorskich interfejsów. Wszystkie rozwiązania powszechnie stosowane jeszcze 20 lat temu zastąpiła niepozorna karta SD, a właściwie jej odmiana w rozmiarze microSD. Jej kariera, wraz z innymi typami nośników, zaczęła się jeszcze w wieku XX, w śmiesznie małych – dziś – pojemnościach, w wersji MMC, która z punktu widzenia użytkownika niczym się nie różni. Czas sprawił, że formaty konkurencyjne upadły bądź osiągnęły niszowe zastosowania, zaś SD stało się wszech standardem.Karty te oferują dziś właściwie dowolne pojemności, są tanie, trwałe i szybkie. Dla nas najważniejsze jest to, że wśród protokołów obsługujących je zawsze znajdziemy najprostszy: SPI, który łatwo zintegrować ze środowiskiem Arduino. Nie wykorzystuje on co prawda potencjału szybkości kart, ale w zastosowaniach typowych dla arduinowych rozwiązań czas dostępu jest wystarczający. Obsługę kart wspiera kilka bibliotek, zróżnicowanych pod względem opcji i użytych zasobów. Same zaś karty wymagają tanich czytników, często zintegrowanych z konwerterem napięć, gdyż one same pracują w logice trzywoltowej. W zastosowaniach amatorskich konwersję można przeprowadzić dzielnikami rezystorowymi. Przykładowe rozwiązanie aplikacji odtwarzającej dźwięki zapisane na karcie <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://arduino.pl/articles/154-obsluga-kart-sd">przedstawiłem tutaj.</a>

160.png

Brakuje pamięci? Użyj karty!

A ten projekt, trochę zwariowany, spodobał mi się. Chyba każdemu elektronikowi zalega kupka rezystorów, które bez końca czekają na posortowanie, ale które to zajęcie jest nudne i mozolne. W praktyce szybciej jest użyć automatycznego multimetru, lecz i to jest metoda niezbyt szybka. Przy wykorzystaniu Arduino Q i kamery, autor napisał program, który rozpoznaje wartości rezystorów analizując kolory pasków i wyświetla je na ekranie w czasie rzeczywistym. W tym wypadku jest to rzecz umiarkowanie przydatna, lecz potencjał tego rozwiązania jest ogromny i co najważniejsze, działanie jest skuteczne. Cóż, ponieważ realizacja praktyczna jest szybka, można się w ten sposób zabawić, acz gdy w owej kupce znajdą się rezystory z Telpodu, metoda polegnie. Każdy, kto widział te oporniki, nieraz długo się zastanawiał czy ten czerwony to brąz, pomarańcz, czy może kolor szary ;) Strona projektu: <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.digikey.com/en/maker/projects/automating-resistor-sorting-with-arduino-uno-q/6e2be4d1d412402186c158918703f3d1">https://www.digikey.com/en/maker/projects/automating-resistor-sorting-with-arduino-uno-q/6e2be4d1d412402186c158918703f3d1</a>

159.png

Arduino układa oporniczki

O ile chyba nikt nie lubi klawiatur dotykowych, rugujących fizyczne gdzie się tylko da, istnieje dziedzina, gdzie ma to sens. Jeśli pod sensorami znajdzie się wyświetlacz opisujący znaczenie tych sensorów, a całość zostanie oprogramowana jako klawiatura dynamiczna, dysponująca makropoleceniami, będzie to użyteczne w pewnych dziedzinach. Inicjatywa o nazwie Starkpad to właśnie taki większy nieco ekran dotykowy z wyświetlaczem. Pojawiają się tam wirtualne przyciski, które generują makropolecenia programowane przez użytkownika, a treść owej klawiatury może się zmieniać w zależności od kontekstu.Użyteczność tego może mieć miejsce zarówno w aplikacjach takich jak Photoshop, Lightroom, montujących klipy czy muzykę jak też w programistycznych. Oczywiście dostępna jest również klawiatura klasyczna. Potencjał tego urządzenia to nie tylko komputery, ale także przemysł – w ten sposób można szybko zbudować panele maszyn, których elastyczność jest nieporównywalnie większa wobec rozwiązań klasycznych. Dodać należy, że całość napędza Arduino Q, które potrafi współpracować z dotykowymi wyświetlaczami o wysokiej rozdzielczości. Strona projektu: <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://github.com/BlommeJan/Starkpad?tab=readme-ov-file">https://github.com/BlommeJan/Starkpad?tab=readme-ov-file</a>

158.png

Makro-klawiatura

Jedną z dziedzin powszechnego obecnie stosowania płytek Arduino – zwłaszcza tych profesjonalnych – jest adaptacja starych, a drogich maszyn przemysłowych czy nawet całych linii, potrzebujących aktualizacji i uwspółcześnienia. Pracujące na systemach współczesnych czasom produkcji, czyli nieraz dwudziesto-, trzysdziestoletnich, a bywa że starszych, nie nadają się do uaktualnienia choćby ze względu na dawno już zamknięte rozdziały owych systemów, brak części i często też wiedzy. Z drugiej strony takie urządzenia pod względem mechanicznym często są doskonałe i mają drogie odpowiedniki produkowane obecnie. Oddelegowanie ich do nowych zadań jest możliwe właśnie dzięki Arduino.Na zdjęciu widzimy dwutonowego robota przemysłowego o sile udźwigu 150 kg, który został zatrudniony przy produkcji dużych wydruków 3D. Problem w tym, że bezwładność takiej maszyny jak i sposób sterowania – za pomocą hydrauliki – przekraczały typowe wartości spotykane w rozwiązaniach standardowych i należało tutaj zaadaptować typowy sterownik do rzeczywistych przeciążeń i przyspieszeń. Poradziło sobie z tym Arduino Mega z autorskim oprogramowaniem, czyniąc z urządzenia przeznaczonego już na emeryturę nietypową, dużą drukarkę dla zadań przerastających typowe rozwiązania.

157.png

Do czego przydaje się jeszcze Arduino?

Wśród różnego rodzaju narzędzi programistycznych, niezwykle przydany bywa wirtualny oscyloskop. Uzupełnia on oscyloskop prawdziwy, sprzętowy, a często potrafi go zastąpić. Mając kartę muzyczną tylko, ograniczymy jego działanie do przedziału: kilkadziesiąt herców – kilkanaście kiloherców (kilkadziesiąt dla kart wspierających wysokie próbkowania), ale nadal w dziedzinie akustycznej takie narzędzie będzie w pełni użyteczne. Proponowana przeze mnie aplikacja DAA jest oscyloskopem dwukanałowym – korzysta ze stereofonicznego wejścia audio i ma rozbudowany panel, jednocześnie łatwy w użyciu i niezwykle estetyczny. Co ciekawe, program ten powstał jeszcze na system Windows 95, ale jest aktualizowany – ostatnia wersja pochodzi z roku 2019. Od wielu lat łatki pojawiają się rzadko, co świadczy o dopracowaniu programu.Na pokładzie mamy oprócz klasycznego widoku także analizator sygnalizator sygnału w postaci wykresów charakterystyk i spektrum. Dodatkową opcją programu jest generator podstawowych przebiegów. Jeśli komuś mało, może sobie dopracować aplikację pod względem kolorystycznym. W dokumentacji znajdziemy także porady dotyczące przeróbki wybranych tanich kart audio, które umożliwią także pracę z napięciami stałymi. Program znajdziemy pod adresem <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.theremino.com/downloads/uncategorized#daa">https://www.theremino.com/downloads/uncategorized#daa</a>

156.png

Oscyloskop za darmo

Środowisko Arduino IDE ma teraz konkurencję – App Lab. Ale tak naprawdę nie jest to platforma konkurencyjna, a uzupełniająca, ponieważ w przeciwieństwie do pierwszej pozwala korzystać także z dobrodziejstw części mikroprocesorowej nowego Arduino Q. Mało tego, jest dostępna zarówno na komputery, pod systemy Windows, macOS i Linux jak i dla samego Arduino Q, na którym pracuje Debian. Obie wersje są bliźniacze, więc programowanie można przeprowadzać zarówno z zewnętrznego komputera jak i na samodzielnie uruchomionej płytce Q, do której w takim wypadku należy oczywiście podłączyć monitor, klawiaturę i mysz. Podczas pracy w chmurze otrzymamy pełną synchronizację projektów, aczkolwiek ta jest możliwa także z komputerem pracującym lokalnie i to nie tylko „po kablu”, ale przez Wi-Fi. Aplikacja, w przeciwieństwie do IDE zapewnia także aktualizację płytki.W praktyce jest to wciąż projekt nowy, z cyfrą zero na początku w numerze wersji. Łatki schodzą często i jest szansa, że dopracowane środowisko pojawi się szybko. IDE – mimo ograniczeń wobec najnowszych rozwiązań Arduino – wciąż jest znacznie szybsze i dla niewielkich projektów wygodniejsze przynajmniej pod tym względem.

Wiadomości

Przeglądaj wg kategorii

Nasi partnerzy