Artykuły

Na koniec serii artykułów o oscyloskopowym Pongu zajmijmy się udźwiękowieniem gry. Mógłbym tutaj skorzystać z prostego piszczka, który mam na płycie edukacyjnej TME, wysyłając na niego krótkie impulsy napięcia, ale wolę mieć dostęp do wysokości dźwięków, a więc użyję metody bardziej subtelnej

Większość pracy związanej z wyświetlaniem cyfr już odrobiliśmy w poprzednich artykułach. Nauczyliśmy się tam tworzyć oscyloskopowe napisy, w szczególności wyświetlać cyfry. I to nie takie sztampowe, a fantazyjne, bowiem ogranicza nas tu tylko wyobraźnia i zasady optymalizacji – rysowanie figur bez odrywania wirtualnego pisaka od ekranu. Czas więc połączyć dwa programy: obecną wersję Ponga i ten, w którym wyświetlane były cyfry

Nasz pong jest grywalny, ale ubogi graficznie. Spróbujmy narysować boisko – jak w oryginalnych grach sprzed połowy wieku. Dodamy sobie podprogram, który wyrysuje kontur i osadzimy odwołanie tam, gdzie już odwołujemy się do rysowania paletek i piłki

Powróćmy do naszego Ponga i uczyńmy go ciekawszym. Zaczniemy od wpływu miejsca spotkania piłki z paletką na kąt jej odbicia. Jeśli piłka trafi w jej środek – odbije się poziomo. Im miejsce spotkania piłki będzie dalsze od środka, tym większy będzie kąt odbicia. Pozwoli nam to zgrabnie podkręcać piłkę i w końcu ogrywać komputer

Pong powstał jeszcze w roku 1972 jako jedna z pierwszych gier telewizyjnych i – mimo prymitywizmu – od razu podbił serca nowej grupy graczy, gustujących właśnie w grach związanych z telewizorem. Co ciekawe, powstała nawet polska wersja tej zabawki, jedna z nielicznych produkowanych po tej stronie „żelaznej kurtyny”. W Pongach produkowanych masowo wykorzystywano specjalizowane układy scalone serii AY-3-8500 i kineskop. My oczywiście zatrudnimy Arduino i prosty oscyloskop, o którym pisałem ostatnio. Ma on ograniczone pasmo i szereg niedoskonałości, ale właśnie dlatego chcę użyć tego zabytku – obraz będzie bardzo retro, a poza tym da szansę na drugie życie grata, do niczego innego już nienadającego się

Do tej pory traktowaliśmy problem, że tak powiem: zachowawczo. Innymi słowy, skopiowaliśmy ideę wyświetlacza siedmiosegmentowego w świat wektorów, bo tym jest właśnie rysowanie na ekranie oscyloskopu. I takie podejście nie jest złe, ale mało ambitne. Skoro powiedziałem: wektory – stwórzmy prawdziwie wektorowy wyświetlacz. Zacznijmy jednak od kartki papieru

W pewnym litewskim oscyloskopie z początków lat dziewięćdziesiątych widziałem kiedyś wyświetlane napięcia. Bardzo mi się to spodobało i dziś będę chciał ten pomysł odtworzyć. Zaczniemy więc od wyświetlania cyfr. Na początku – w ramach ćwiczeń – jednej, która będzie się zmieniać co sekundę od zera do dziewięciu

Czas na zaawansowaną współpracę Arduino z oscyloskopem, a więc na wykorzystanie wspomnianemu ostatnio wejścia X. Po to był nam potrzebny drugi filtr. Z pinu 10 wyjdziemy z sygnałem prosto na to wejście. Na panelu oscyloskopu musimy jeszcze wyłączyć generator lokalny i przekierować wejście wzmacniacza odchylania poziomego na owo wejście X.

Dziś podłączymy Arduino do oscyloskopu, ale nie po to, by oglądać przebiegi, choć… właściwie będziemy oglądać przebiegi. Zacznijmy jednak od tego, że oscyloskop to fascynujące urządzenie, które pozwala zobaczyć prąd elektryczny – że tak trochę alegorycznie określę, do czego służy. I poniekąd to prawda, oscyloskopu używa się do oglądania zmieniających się napięć, często w formie „czasowej lupy”, pozwalającej obejrzeć kształt napięć przemiennych o dużych częstotliwościach. Dziś jednak będę chciał spojrzeć na to narzędzie z zupełnie innej strony. Otóż skoro na ekranie oscyloskopu można zobaczyć przebiegi jakimi one są, czy nie da się na odwrót? To znaczy wygenerować takie przebiegi, by wyglądały jak konkretne grafiki, obrazy, teksty i cyfry, a nawet animacje? Oczywiście, że jest to możliwe, a do tego celu należy wykorzystać wejście, zwykle leżące odłogiem.

Czas na wersję finałową zamka szyfrowego, która będzie już w pełni funkcjonalna. Ta wersja jednak także będzie się nieco różnić od spotykanych seryjnie rozwiązań, konkretnie – innym podejściem do zapisywania hasła użytkownika. Wykorzystam w tym celu osobny pin, którego zwarcie – w moim przypadku do stanu wysokiego – wymusi natychmiastową zmianę hasła. Przełącznik ten należy ukryć przed dostępem z zewnątrz