Artykuły

Czas na wersję finałową zamka szyfrowego, która będzie już w pełni funkcjonalna. Ta wersja jednak także będzie się nieco różnić od spotykanych seryjnie rozwiązań, konkretnie – innym podejściem do zapisywania hasła użytkownika. Wykorzystam w tym celu osobny pin, którego zwarcie – w moim przypadku do stanu wysokiego – wymusi natychmiastową zmianę hasła. Przełącznik ten należy ukryć przed dostępem z zewnątrz

Po długim wstępie związanym z obsługą klawiatury matrycowej przechodzimy do sedna, czyli właściwego zamka szyfrowego. I znowu zaczniemy od rozwiązania najprostszego, użytecznego jednak w pełni. Napiszemy pierwszą wersję zamka, która będzie pozbawiona możliwości zmiany kodu bez przeprogramowania kontrolera. Oznacza to, że jeśli będziemy chcieli zmienić szyfr, będzie potrzebny notebook i gniazdko USB – w praktyce ukryte albo znajdujące się wewnątrz chronionego pomieszczenia czy sejfu. Nie nadaje się więc to rozwiązanie dla zastosowań komercyjnych, gdy klucz jest przyznawany czasowo różnym osobom, ale jeśli będziemy chcieli tak chronić naszą tylko przestrzeń – wystarczy

Kontynuując temat klawiatury matrycowej przyjrzyjmy się zmiennym konfigurującym zachowanie się biblioteki keypad.h I tak, jeśli użylibyśmy jakiejś mało precyzyjnej klawiatury, dającej wielokrotne odczyty na skutek niepewnych styków, możemy wydłużyć blokadę na stany przejściowe. Używa się do tego poniższej instrukcji

Postanowiłem zbudować zamek szyfrowy – ale najpierw dokładniej przyjrzymy się jednemu z elementów, który pojawia się w takich konstrukcjach: klawiaturze. Zamki szyfrowe i nie tylko one, są kojarzone z klawiaturką, na której wystukujemy kod, otwierając drzwi, bramę albo schowek. Klawiatury najczęściej zawierają dziesięć przycisków numerycznych i dwa dodatkowe. Jeden zwykle otwiera zamek po wpisaniu kodu, drugi – cofa pomylone znaki. Zanim zabierzemy się do samego zamka, pobawimy się klawiaturą jako taką, bo to pożyteczny element, który można wykorzystywać w wielu różnych projektach

Mając wiedzę z poprzedniego artykułu, moglibyśmy już napisać właściwy szkic, jednak system zastawił na nas pułapkę. Gdy akurat czujnik ustawi się w pozycji pomiędzy, może dojść do niekontrolowanego przełączania się odczytów i naliczą nam się litry, choć nic nie będzie kapać. Brakuje tak zwanej histerezy. Można to zrobić elektronicznie, ale od czego mamy Arduino?

Od razu napiszę: to wszystko można kupić i to w najróżniejszych kombinacjach. Ale nasza seria to klasyczne: zrób to sam, bardzo dosłownie, bo staram się nie przedstawiać kompletnych projektów, a sposoby, by szczegóły każdy już dopracował sobie do własnych potrzeb. Tak więc rozważania w tym artykule będą dotyczyć ogólnie przeniesienia informacji o zużyciu wody – z wodomierza do świata elektroniki. A co będzie potem – to już niech każdy użyje własnej wyobraźni. Ja oczywiście przedstawię rozwiązanie startowe, ale po kolei.

Nasze zabawy w tworzenie plików i ich edycję mają ciemną stronę: nieumiejętnie wdrożone mogą szybko doprowadzić do zużycia i w rezultacie uszkodzenia karty. Jak się przed tym ustrzec? Poznajmy dwa przykłady: zły i dobry

Czas na operacje wewnątrz plików. W końcu dotąd uprawialiśmy sztukę dla sztuki, pliki to nośniki danych i teraz te dane stworzymy, a potem je odczytamy.

W poprzednim artykule poznaliśmy karty SD z punktu widzenia arduinowca. Wiemy już jak je podłączać i sprawdzać czy mają ochotę na dialog z naszym systemem. Czas więc nauczyć się rozmawiać z kartami. Na początek – taki trochę DOS: przeprowadzimy szereg operacji na plikach. Stwórzmy więc nowy szkic.

O kartach SD pisałem niedawno, ale temat ograniczyłem do konkretnego zastosowania takiej karty – była nośnikiem dźwięków, które Arduino odtwarzało. Czas wrócić do tematu i przyjrzeć się tej pamięci dokładniej. W maleństwie widocznym na zdjęciu, o wymiarach centymetr na półtora, mieszczą się prawie 2 biliony dwieście miliardów bajtów. Nawet przy upakowaniu 4 bitów w jednej komórce, jest ich tam ponad 4 biliony. Można tam zmieścić na przykład wszystkie istotne dane wszystkich mieszkańców ziemi. Albo 20 milionów książek. Największa biblioteka świata ma ich półtora razy więcej. Dla mnie jest to… co najmniej intrygujące. Ale nie od razu tak było, pierwsze karty pamięci sięgały pojedynczych megabajtów, nie mówiąc o ich protoplastach, które po prostu były pamięciami statycznymi z pokładową baterią.